่สุดก็เลือกอย่างแรกเขาไม่ใช่หรือที่ชอบเล่นงานและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอ สถานการณ์แบบนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรก เธอลังเลอะไรกันเล่า?“ตกลง”เสินจื่ออี้หลับตาลง พร้อมที่จะคุกเข่าลงและขอร้องใครจะรู้ว่าชายที่หันหลังไปแล้วนั้น จู่ๆ ก็หันกลับมา ยกมือขึ้นกันไม่ให้เธอคุกเข่าพร้อมกับรวบเอวเธอ ดึงเธอเข้ามาใกล้ตัว จ้องมองเธอจากมุมสูง และออกคำสั่ง“จูบข้า”เสินจื่ออี้ชะงัก ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเสี่ยวเสวียนฉีก็ก้มหน้าลงมาใกล้ ดวงตาที่กึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มจ้องมองเธอลึก น้ำเสียงน่าหมั่นไส้อย่างยิ่ง“จูบข้า แล้วข้าจะพาเจ้าออกไป”เสินจื่ออี้หลบตา ก่อนหน้านี้เธอเคยสบตากับเขามาแล้ว ทั้งสองเคย ‘เปิดเผย’ ตัวตนต่อกันมาหลายครั้ง แม้กระทั่งมือที่เขารวบเอวเธอในตอนนี้ ก็เคยทำเรื่องบ้าบอที่พูดไม่ออกมาแล้ว… แต่ตอนนี้เขาเข้ามาใกล้ขนาดนี้ ราวกับลมหายใจของทั้งสองพันเกี่ยวกัน ใบหน้าของเธอพลันแดงระเรื่อขึ้นมา และใจเธอก็เต้นระรัวเมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการ เสี่ยวเสวียนฉีหรี่ตาลง: “โอ้ ไม่อยากงั้นหรือ? งั้นก็ช่างเถอะคุณหนูเสิ่นปีนกำแพงต่อไปเถิด”ในขณะที่เขาปล่อยมือ หัวใจของเสินจื่ออี้พลันตกใจ ไม่รอให้เขาตอบสนอง เธอก้าวไปข้างหน้า ยืนเขย่งและรีบจูบแก้มของเขาเบาๆเธอรีบถอยหลังกลับ ข่มใจที่เต้นแทบหลุด ก้มหน้าลงพูดว่า: “ตอนนี้พอใจหรือยังรีบพาข้าออกไปสิ”เสี่ยวเสวียนฉียกมือขึ้นลูบรอยประทับที่หญิงสาวทิ้งไว้บนใบหน้า ดวงตาลึกซึ้งเหมือนเพิ่มประกา
