อี้ยิ่งคิดยิ่งโกรธ!แต่ไม่นานเธอก็พบว่ารถม้านี้ไม่ได้มุ่งหน้าไปที่กรมอาญา แต่กลับไปในทิศทางตรงกันข้าม!คราวนี้เสินจื่ออี้โกรธจริงๆ แล้ว“เสี่ยวเสวียนฉี เจ้าต้องการอะไรกันแน่!”เขามองไม่ออกหรือว่าเธอกำลังร้อนใจมาก!จะมองไม่ออกได้อย่างไรกันไม่มีใครเข้าใจเสินจื่ออี้ได้ดีเท่าเสี่ยวเสวียนฉี เธอไม่ใช่คนที่ชอบขอร้องใคร หากไม่ใช่เพราะเจอปัญหาใหญ่จริงๆ ก็คงไม่ส่งข่าวไปหาพระสนมไท่เจาอี๋ที่ไม่ได้ติดต่อมานานอย่างไรก็ตาม เสี่ยวเสวียนฉียังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มลึกลับ“ก็บอกแล้วไง อยากให้ข้าช่วยเจ้า ก็ต้องแสดงความจริงใจของเจ้ามา”เสินจื่ออี้ถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโกรธก็ไม่ใช่เธอที่ให้เขามา เขาเองที่อุตส่าห์มาเอง แล้วยังตั้งใจเรียกร้องโน่นนี่ จะเอาชีวิตใครกันแน่แต่ตอนนี้เธอขึ้นเรือโจรแล้ว จะสลัดทิ้งก็เป็นไปไม่ได้แล้วโทษตัวเองด้วยที่ไม่ทันสังเกตว่าวันนี้ชายคนนี้น่าหมั่นไส้ขนาดไหนเสินจื่ออี้สูดลมหายใจลึกๆอย่างไรก็ตาม ตัวเธอต่อหน้าเขาก็ไม่มีศักดิ์ศรีเหลืออยู่แล้ว เพื่อพี่ชายและเว่ยยุนเธอยอมเสี่ยงทุกอย่าง!“องค์รัชทายาทต้องการให้หม่อมฉันทำอะไร”แค่จูบอีกทีก็เท่านั้น เธอทนได้เสี่ยวเสวียนฉีพลันนั่งตัวตรง ดวงตาค่อยๆ หรี่ลงเผยประกายลึกลับ: “เจ้ารู้ไหมสิ่งที่ต้องแลกและสิ่งที่เจ้าขอ มันต้องได้สัดส่วนกัน”นั่นคือการบอกเธอว่า จูบเมื่อครู่นี้ มีค่าเพียงพอที่จะให้เขาพาเธอออกมาเท่านั้นและแค่นั้นเท่านั
