้เสียหายฝั่งหนึ่งคือตัวเอง อีกฝั่งคือคนสนิทที่อยู่เคียงข้างมานาน อะไรสำคัญกว่ากัน ในชั่วขณะที่เสี่ยวเย่เลือกที่จะไม่ส่งเสียง ในใจของเขาก็มีคำตอบแล้วเสี่ยวเสวียนฉีรู้มาตลอดว่าเสี่ยวเย่จะไม่ออกมาช่วย เขามองแววตาผิดหวังที่ปรากฏในดวงตาของรองแม่ทัพและคนอื่นๆ มุมปากเขาเผยรอยยิ้มเย็นชาอย่างคลุมเครือเขารู้อยู่แล้ว เสี่ยวเย่ดูเหมือนบริสุทธิ์ ชื่อเสียงก็ดีที่สุด แต่จริงๆ แล้ว หากพิจารณาดูให้ดี ความคิดของเขาก็ไม่ได้ตื้นกว่าใคร!ในพระราชวังแห่งนี้ ใครจะเป็นคนที่ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมกันเล่า? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่นั่งอยู่ในตำแหน่งของเสี่ยวเย่แล้ว!และแม้ว่าเสี่ยวเย่จะช่วยพวกเขาหลังจากนี้ บางสิ่งก็จะค่อยๆ กลายเป็นความห่างเหินโดยไม่รู้ตัว! สำหรับเขาแล้ว คนข้างกายสามารถเปลี่ยนได้ แต่ตัวเขาเองไม่สามารถทำให้ฮ่องเต้ฉงหมิงเกิดความคิดแปลกไปได้!แต่เสี่ยวเสวียนฉีก็เดาความคิดอื่นๆ ในใจของเสี่ยวเย่ตอนนี้ได้ รอยยิ้มลึกล้ำ ทำสัญญาณให้กับเยว่เมอ“องค์ชายสี่ ไม่ต้องขอบคุณหรอก เราจะช่วยสั่งสอนคนพวกนี้ให้ดีเอง!”หลังจากนั้นเขาก็เอนตัวนั่งกลับไปอย่างเกียจคร้าน“เอาละ ไปกันเถอะ!”……อีกด้านหนึ่ง ที่จวนองค์ชายสี่เสินจื่ออี้กำลังเดินไปมาในห้อง ไม่รู้ว่าจดหมายถูกส่งไปถึงวังหรือยังนางรู้สึกว่าชายที่หน้าตาสวยกว่าหญิงคนนี้ มีความคิดที่ไม่ตื้นเขินกว่าหญิงด้วยสำหรับทั่วปาเอี้ยน นางก็ไม่กล้าเชื่อใจเขาทั้งหมดในขณะนั้น มีเสียงดังมาจากน
