ทางด้านหนึ่ง เสี่ยวเถาได้นำขนมปังนั่งที่ทำเสร็จแล้วมาส่งให้เสินจื่ออี้เสินจื่ออี้รู้สึกพอใจในที่สุด ไม่มีข้อเรียกร้องอะไรอีก หยิบขนมปังขึ้นมากินทันทีเสี่ยวเถาเห็นดังนั้นก็วางใจได้ หันหลังกลับไปเฝ้าอยู่ข้างนอกต่อไปหลังจากความเงียบครู่หนึ่ง ก็มีเสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นในห้อง“ข้านึกว่าคุณหนูเสิ่นถูกกักบริเวณจะร้องไห้เสียใจเสียอีก ไม่คิดว่าจะอยู่อย่างสบายๆ เช่นนี้”“แต่คุณหนูช่างฉลาดจริงๆ รู้จักใช้ขนมปังนั่งส่งข่าวให้องค์ชายอย่างข้า”มีเพียงคนตกทุกข์ได้ยากเท่านั้นที่จะกินสิ่งเหล่านี้นางไม่ได้อยากกินเสียที่ไหน ชัดเจนว่านางต้องการบอกเขาว่านางกำลังมีปัญหา!“แต่เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าองค์ชายอย่างข้าจะช่วยเจ้า?” ทั่วปาเอี้ยนยิ้มลึกซึ้ง ดวงตางามมีรอยยิ้มแฝงเสินจื่ออี้หันไปมอง เห็นทั่วปาเอี้ยนปรากฏตัว แววตาของนางกระตุกเล็กน้อย แต่ไม่ได้แปลกใจนางรีบวางขนมปังลง เดินไปที่ประตูตรวจสอบ จากนั้นก็ปล่อยม่านลง แล้วหันกลับมาที่ทั่วปาเอี้ยนอย่างร้อนรน“ข้ารู้ว่าองค์ชายสามไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของแคว้นเป่ยฉี ข้าไม่ได้คิดจะให้องค์ชายสามเสี่ยงอันตราย เพียงแต่อยากขอร้องให้องค์ชายสามช่วยนำจดหมายไปส่งให้พระสนมไท่เจาอี๋ในวังหลวง”ไม่รู้ว่าพระสนมไท่เจาอี๋จะยังเต็มใจช่วยนางหรือไม่ แต่ตอนนี้ไม่มีคนที่เสินจื่ออี้จะขอความช่วยเหลือได้มากนักพระสนมไท่เจาอี๋อยู่ในฮูกงมาหลายปี แน่นอนว่าต้องมีไม้ตายบางอย่างบวกกับการสนับสนุน
