ยสี่รังเกียจ ฉันก็ดื่มเอง”เสินจื่ออี้ยกจอกสุรา ดื่มรวดเดียวหมด ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อยดวงตาของเสี่ยวเย่หรี่ลงเล็กน้อย มองเหยือกสุรา ด้วยน้ำเสียงปลอบโยน “พอเถอะ อย่าโกรธเลย ข้าดื่มก็ได้”เขารินสุราให้ตัวเองหนึ่งจอกและดื่มลงไป“พอใจหรือยัง?”เสินจื่ออี้เริ่มตักอาหารให้เขาอีก“องค์ชายสี่ เชิญ”การเอาใจใส่เช่นนี้ของเธอ ทำให้เสี่ยวเย่รู้สึกรับมือไม่ทันจริงๆเสี่ยวเย่ดวงตาวาวขึ้น จับมือเธอไว้ “ช่างประจบข้านัก พูดมาสิ มีเรื่องอะไรที่อยากให้ข้าช่วยทำหรือ แค่เจ้าบอก ในสิ่งที่ข้าทำได้ ข้าจะช่วยให้สำเร็จให้หมด”เขามองเธอด้วยดวงตาที่ลึกล้ำเสินจื่ออี้แววตาวูบไหว ขณะที่ตักอาหารให้เสี่ยวเย่อีกครั้ง ก็ดึงมือออกจากฝ่ามือของเขาแล้ว “องค์ชายสี่ดีกับฉันมากพอแล้ว ฉันไม่มีความต้องการอะไรทั้งนั้น วันนี้ที่ทำอาหารโต๊ะนี้ เพื่อขอบคุณองค์ชายสี่ที่ดีต่อฉันตลอดมา”ฝ่ามือของเสี่ยวเย่โล่งเปล่า ในดวงตาก็วูบไหวด้วยความเศร้า เขากำหมัดแน่นแต่บนใบหน้ากลับไม่แสดงความผิดปกติใดๆ คว้าสุราอีกครั้ง“ดี”ไม่นานหลังจากนั้น เสี่ยวเย่ดูเหมือนจะถูกสุราทำให้มึนเมา ร่างโซเซล้มลงที่โต๊ะเสินจื่ออี้ผลักเขา “องค์ชายสี่? องค์ชายสี่?”เสี่ยวเย่ขมวดคิ้ว เหมือนเมาหนักจริงๆ ส่งเสียงไม่ออกเธอถอนหายใจ“องค์ชายสี่ ท่านเมาแล้ว ฉันพาไปนอนนะ” เสินจื่ออี้พยุงเขาเดินไปที่เตียงเมื่อกำลังจะวางเสี่ยวเย่ลง มือของเธอก็ถูกเขาคว้าไว้แม้เสี่ยวเย่จะเมา แต่ก็ยังมีแร
