คนไปคุมขังที่กระทรวงยุติธรรมชั่วคราว”“คงเป็นเพราะยังไม่แน่ใจในตัวตนของอีกฝ่าย ยังไม่ได้ลงมือ แต่ว่า…”แต่ก็คงอีกไม่นาน! เสินจื่ออี้มองด้วยสายตาที่หม่นหมองเสี่ยวเย่เป็นคนจับคนนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นบางที…เสินจื่ออี้คิดครู่หนึ่ง กำมือแน่น “ท่านหลิว รีบออกจากวังกันเถอะ!”หลิวซื่อไป๋พยักหน้า เขาที่ไม่เคยจริงจังเกินสามวินาที จู่ๆ ก็เห็นรอยแดงบนคอของเสินจื่ออี้เขาทำเสียงจิ๊จ๊ะ เข้าไปใกล้ ยื่นมือออกไปจะสัมผัส“เฮ้ คอเธอโดนอะไรกัดเหรอ?”เสินจื่ออี้ใจสั่น รีบดึงคอเสื้อขึ้นมาปิดเล็กน้อย“อืม โดนยุงกัด แล้วฉันก็เกาด้วย”เชียวหรือ? หลิวซื่อไป๋จ้องเธออย่างสงสัย นี่ไม่เหมือนรอยยุงกัดเลย แต่กลับคล้ายกับ…พอมีความคิดบางอย่างผุดขึ้นในใจ หลิวซื่อไป๋ก็รีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไปเขาบ้าไปแล้วหรือไง ถึงได้คิดแบบนั้นกับคุณหนูเสิน คุณหนูเสินอุตส่าห์เข้าวังมาตอนดึกดื่นค่ำคืน จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมาเพื่อหาผู้ชายมาทำอะไรแบบนั้น… และถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ผู้ชายคนนั้นก็ดูจะดุดันเกินไป ราวกับจะกลืนกินคุณหนูทั้งเป็น!ไม่พูดเรื่องไร้สาระอีก ทั้งสองคนรีบออกจากวังหลวงเสินจื่ออี้ไม่ได้กลับไปที่จวนองค์ชายสี่โดยตรงเพราะระหว่างทางกลับ เธอได้ขอให้หลิวซื่อไป๋ช่วยสืบข่าวให้หลังจากคนของเสี่ยวเย่จับสายลับนั้นได้ ไม่เพียงแต่เขาจะนำตัวคนนั้นไปคุมขังที่กระทรวงยุติธรรมด้วยตัวเอง แต่ตัวเขาเองก็อยู่เฝ้าที่นั่นด้วยด้วยเหตุนี้ เสินจื่ออี้จึงตรง
