อยากให้เขาเห็นความลำบากใจ จึงหันหน้าไปทางอื่นอีกครั้งเขาถึงกับอมแผลที่บาดเจ็บไว้แล้วค่อยๆ จูบแผลที่มือของนาง ความชุ่มชื้นจากแผลบนปลายนิ้ว ลามไปถึงนิ้วที่ด้วนของนางเสินจื่ออี้รู้สึกตึงเครียดและกังวลขึ้นมาทันทีนิ้วที่ด้วนของนางเป็นอดีตที่นางไม่อยากนึกถึงที่สุด ทั้งยังเป็นสิ่งที่นางไม่อยากเผชิญหน้าที่สุด!ยิ่งกว่านั้น นางไม่อยากให้เสี่ยวเสวียนฉีเห็นส่วนนี้เลย!เสินจื่ออี้พยายามดึงมือกลับทันทีแต่ก็ถูกเขาจับกุมไว้อย่างแน่นหนาอีกครั้งเสินจื่ออี้คิดว่า เมื่อเขาเห็นของ ‘น่ารังเกียจ’ และน่าอับอายแบบนี้เป็น ‘ครั้งแรก’คงจะรู้สึกรังเกียจแต่ไม่คาดคิดว่า เขาจ้องนิ้วที่ด้วนของนาง พิจารณาอย่างละเอียด ดูอย่างตั้งใจเป็นเวลานานสุดท้ายก็ค่อยๆ ก้มลงจูบ แล้วกำไว้ในฝ่ามือของตน“เจ็บไหม”เสินจื่ออี้ตกตะลึง เงยหน้ามองเสี่ยวเสวียนฉีใบหน้าของเขายังคงซีดขาว มุมปากแห้งผาก เส้นผมปรกลงมา แม้จะเป็นเช่นนี้เมื่อครู่เขาก็ไม่ยอมปล่อยนาง ยืนกรานทรมานนางจนต้องร้องออกมาจึงจะพอใจช่างเป็นคนบ้าที่ไม่มีเหตุผลจริงๆเสี่ยวเสวียนฉีค่อยๆ ลูบตรงนิ้วที่ด้วนไปนั้น ราวกับว่ากำลังลูบสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลกแต่ก่อนเขาเคยเห็นมาแวบหนึ่ง ตอนนั้นเขาเพียงชำเลืองมองเท่านั้น แต่ตอนนี้ได้ดูอย่างละเอียดแล้ว จึงรู้ว่านิ้วนี้ถูกคนตัดอย่างโหดเหี้ยม แม้แต่แผลก็ขรุขระไม่เรียบสีหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีค่อยๆ เปลี่ยนไป ในดวงตามีความดุดันมากขึ้นเสินจื่ออี้รู้ส
