ึกไม่สบายใจกับการกระทำของเขา จึงฝืนดึงมือกลับมา “น่าเกลียดนักอย่าดูเลย”อีกอย่าง แผลนี้เขาไม่รู้หรือไร?เขาเป็นคนที่รู้ดีที่สุดเสี่ยวเสวียนฉีไม่พูดอะไร สีหน้าค่อยๆ มืดลงคนอื่นอาจจะมองไม่ออก แต่เขามองเห็นร่องรอยของบาดแผลนี้นี่เป็นบาดแผลใหม่ไม่เกินครึ่งปีและหลังจากที่นางเข้ามาในตำหนักบูรพา นางก็อยู่ในสายตาของเขาตลอด แล้วเกิดบาดแผลแบบนี้ได้อย่างไร?ดวงตาของเสี่ยวเสวียนฉีเข้มขึ้นทีละนิดคิดให้ดี ก็มีแต่ตอนแรกที่เขาทิ้งนางไว้ที่เรือนนางกำนัล แล้วเขาออกไปจากวังหลวงระยะหนึ่งเขาไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งนางไว้ที่เรือนนางกำนัลจริงๆในช่วงนั้น เขาโกรธนางจริง และต้องการแก้แค้นนางก็จริง!แต่สิ่งสำคัญกว่านั้นคือ สายลับของฮ่องเต้ฉงหมิงก็คอยจับตาความเคลื่อนไหวของตำหนักบูรพาตลอดเวลาการที่นางเพิ่งเข้าตำหนักบูรพาก็ถูกส่งไปเรือนนางกำนัล เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการลวงจักรพรรดิแล้วบาดแผลนี้…เสี่ยวเสวียนฉีค่อยๆ หรี่ตา สายตาคมกริบและเฉียบแหลม “บอกข้ามา ในช่วงนั้นที่เจ้าอยู่ในเรือนนางกำนัล เจ้าเคยถูก…”ในตอนนั้น เว่ยรานก็กลับมาแล้วเสี่ยวเสวียนฉีสายตาไหวแต่การเคลื่อนไหวของเสินจื่ออี้เร็วกว่าเขา นางสวมเสื้อผ้าแล้วลงจากเตียง“ขอให้องค์ชายพักผ่อนให้สบาย บ่าวขอตัวก่อน” พูดจบนางยังรั้งคอเสื้อ ปิดบังรอยจูบที่เต็มไปทั่วลำคอเพราะนั่นไม่ใช่แค่รอยจูบ ยังมีคราบอสุจิของบุรุษอีกด้วยยากที่จะให้ผู้อื่นเห็นได้แต่เสี่ยวเสวียนฉีรั้งมือนางไว้
