กัน?ก่อนหน้านี้เสินจื่ออี้ไม่แน่ใจว่าเสี่ยวเสวียนฉีจำเธอได้หรือไม่ แต่ตอนนี้ เธอมั่นใจแล้ว!“ยังไงนะ? เรียกไม่ขยับเลยหรือ?” เสี่ยวเสวียนฉีเห็นเธอไม่ขยับเขยื้อน เริ่มมีอาการหงุดหงิดอยู่บ้างเสินจื่ออี้กัดริมฝีปาก ได้แต่รินน้ำอีกถ้วยส่งไปให้เสี่ยวเสวียนฉีชายตามองน้ำในถ้วยอย่างรังเกียจ: “ไกลขนาดนั้น องค์ชายจะดื่มได้ยังไง เข้ามาใกล้ๆ หน่อย!”เสินจื่ออี้ก้าวเข้าไปอีกสองก้าวแต่เขายังรู้สึกว่าระยะห่างมากเกินไป จงใจดึงเธอเข้ามาใกล้ จนทรวงอกที่กำลังขยับขึ้นลงของเธอแนบชิดกับตัวเขา เขาถึงได้พอใจ แววตาเย็นชาจ้องมองใบหน้าที่ก้มต่ำของเธอ ค่อยๆ ประทับริมฝีปากบางจิบน้ำเข้าไปลมหายใจของเขาอยู่ตรงหน้าอกของเธอ ลมหายใจที่ไม่ได้ร้อนแรงนักค่อยๆ โอบล้อมเธอไว้ เสินจื่ออี้รู้สึกเหมือนขนทั้งตัวลุกชัน ราวกับมีมดนับร้อยนับพันตัวกำลังไต่อยู่บนร่างเธอ! ทั้งตัวชาวาบอย่างประหลาด!“ดื่มไม่ไหวแล้ว ส่วนที่เหลือ เจ้าช่วยดื่มให้เราหน่อย”เสินจื่ออี้ดวงตาขยับเล็กน้อย: “องค์ชายดื่มไม่หมด บ่าวจะวางไว้ข้างๆ ก็ได้เพคะบ่าวไม่กระหายน้ำเพคะ”“นี่คือรางวัลจากเรา อย่างไรนะ เจ้าไม่ยอมรับหรือ?” เขาหรี่ตาพูดเสินจื่ออี้สูดหายใจลึกหนึ่งครั้ง แล้วยกถ้วยน้ำเข้ามาใกล้ ต่อหน้าเขา ค่อยๆ ดื่มน้ำที่เหลือจนหมดริมฝีปากของหญิงสาวเปียกชื้นด้วยหยดน้ำ ดุจดั่งดอกตูมที่เพิ่งเบ่งบาน งดงามชวนหลงใหล ประกอบกับการกลืนน้ำที่ลำคอขาวเนียนของเธอ ช่างชวนให้หลงใหลเ
