หนึ่งชั่วยามผ่านไป เว่ยรานเพิ่งออกจากทางเดินเล็กในอุทยานหลวงเมื่อครู่
เธอหยุดอยู่นอกศาลาที่อยู่ไม่ไกล หันกลับไปมองทิศทางที่จางเยียนเยียนจากไป สายตาของเธอเข้มขึ้น
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง
เธอก็ว่าแล้ว วันนี้ทำ ไมถึงได้ยินว่าองค์ชายสี่พาเสินจื่ออี้ไปพบกับพระสนมเอกซวี่ ที่แท้องค์ชายสี่เข้าใจผิดว่าคนที่เขาพบคืนนั้นเป็นเสินจื่ออี้!
เว่ยรานยกมือลูบปิ่นทองที่ฮองเฮายวนมอบให้บนศีรษะ ในดวงตาอ่อนโยนค่อยๆ ปรากฏความเย็นชาที่ไม่เข้ากับบุคลิกอันสง่างามของเธอ“แน่นอนว่าฉันจะไม่พูด อะไรทั้งนั้น“
ไม่เพียงแต่จะไม่พูด แถมยังจะไม่ให้องค์รัชทายาทรู้ด้วย!รู้ว่าเสี่ยวเย่กับเสินจื่ออี้อยู่ด้วยกันเพราะความเข้าใจผิด!บางอย่างมันถูกกำ หนดให้เป็นความลับ!
รอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าของเว่ยรานเข้มขึ้นอย่างฉับพลัน เมื่อมองไปทั่วอุทยาน หลวงอันกว้างใหญ่ ความทะเยอทะยานและความคมกริบค่อยๆ เผยออกมาใน สายตาของเธอ
เธอยกมือเด็ดดอกไม้ที่บานสะพรั่งดอกหนึ่ง ถือไว้พิจารณา แล้วสายตาของเธอ เย็นชาลง บีบดอกไม้จนแหลกในอุ้งมือ!จากนั้นปัดแขนเสื้อ ทำ เป็นไม่มีอะไรเกิด ขึ้นแล้วเดินไปทางวังคุนอวี่
ไม่ไกลออกไป คุณป้าไฉ่ที่เพิ่งไปวังคุนอวี่และกำ ลังจะกลับตำ หนักบูรพา มองเห็น เว่ยรานอยู่แถวนี้
“คุณป้า นั่นไม่ใช่พระชายาองค์รัชทายาทในอนาคตหรือ?ที่วังคุนอวี่วุ่นวายไปหมด แต่นางยังมีอารมณ์มาเดินเล่นที่นี่ได้หรือ?”นางกำ นัลข้างกายพึมพำ เบาๆ
