คุณป้าไฉ่หรี่ตาลง
ที่ไหนเป็นแค่การเดินเล่นธรรมดา คุณป้าไฉ่ไม่ได้พลาดรอยยิ้มพอใจบนใบหน้าของ เว่ยรานเมื่อครู่
เธอขมวดคิ้ว
องค์รัชทายาทตอนนี้ยังเป็นตายไม่รู้ คุณหนูเวยคนนี้ไม่เพียงวิ่งมาเดินเล่นใน อุทยานหลวง ยังเที่ยวเด็ดดอกไม้ ทำ ท่าไม่ใช่เรื่องของตัวเองเสียด้วย
“หุบปาก บางเรื่องรู้แล้วก็แค่รู้ ระวังภัยมาจากปาก”คุณป้าไฉ่หันไปดุคนข้างกาย“นางเป็นบุตรสะใภ้ที่ฝ่าบาทยอมรับแล้ว เป็นเจ้านายของพวกเรา“
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เมื่อคุณป้าไฉ่หันกลับไปมองเว่ยราน สายตาของเธอก็เปลี่ยน ไปทีละนิด
ท่าทีเช่นนี้ของเว่ยราน ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนคุณหนูตระกูลเว่ยผู้มีจิตใจ ดีงามที่ฮองเฮากล่าวถึง…คุณป้าไฉ่หรี่ตาอย่างมีความหมายอีกครั้ง แต่ก็แกล้ง
ทำ เป็นไม่เห็นอะไร ก้มตาลงแล้วหันหลังจากไป ส่วนที่วังคุนอวี่
ฮองเฮายวนกำ ลังนวดขมับอยู่ในตำ หนักด้านนอก รอคอยสถานการณ์ในตำ หนัก ด้านในอย่างกระวนกระวาย เพียงแค่ผ่านไปหนึ่งวัน นางดูเหมือนแก่ลงสิบปี แม้แต่ผมขมับก็เริ่มหงอกแล้ว
“ฝ่าบาท คุณป้าไฉ่มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”นางกำ นัลของวังคุนอวี่มารายงาน ฮองเฮายวนลืมตาขึ้น ตอบรับเบาๆ คุณป้าไฉ่เดินเข้ามา คำ นับอย่างเคารพ“ฝ่าบาท”ฮองเฮายวนพูดอย่างไม่ใส่ใจ“มีอะไร“
คุณป้าไฉ่ลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจพูดออกมา
แม้การแต่งงานระหว่างเว่ยรานกับองค์รัชทายาทจะกำ หนดไว้แล้ว แต่บางเรื่องก็ ควรรายงานให้ฮองเฮาทรงทราบล่วงหน้า
