“ฝ่าบาท เรื่องนี้เกี่ยวกับเว่ย…” “เร็ว!เร็ว!ผ้าห้ามเลือด รีบเอามา!”
ในตอนนั้นเอง เสียงอันร้อนรนของหมอหลวงหลินผู้เฒ่าก็ดังขึ้นจากตำ หนักด้าน ใน
ฮองเฮายวนที่กำ ลังนวดขมับอยู่ ถูกเสียงนั้นทำ ให้ตกใจลุกพรวดขึ้น!
คำ พูดของคุณป้าไฉ่ นางไม่ได้ยินเลยแม้แต่คำ เดียว สนใจแต่สถานการณ์ใน ตำ หนักด้านในเท่านั้น
หัวใจของฮองเฮายวนเต้นระรัว นางไม่เคยเห็นหมอหลวงหลินผู้เฒ่าร้อนรนเช่นนี้ มาก่อน
“ลูกแม่ ลูกแม่!”
ค่ำ คืนนั้น ในสวนหลังจวนองค์ชายสี่ที่ปกคลุมด้วยความมืด
เสินจื่ออี้ถูกฝันร้ายที่มาเยือนอย่างฉับพลันทำ ให้ตื่นขึ้นด้วยความตกใจ
เม็ดเหงื่อขนาดใหญ่หยดจากหน้าผาก เสื้อผ้าที่ค่อยๆ หลุดลุ่ยยังกระเพื่อมขึ้นลง ตามอกที่เต้นรัวอย่างรุนแรง!
ในความฝัน นางเห็นตำ หนักบูรพาที่ปกคลุมด้วยธงขาว และฮองเฮายวนที่แก่ลงหลายสิบปีในชั่วข้ามคืน มีผมหงอกขาวโพลนไปทั้งศีรษะ! “คุณหนูเสิ่น ท่านเป็นอะไรไป?”เสี่ยวเถาถือเทียนเดินเข้ามา
เสินจื่ออี้ได้สติ มองคนแรกที่ปรากฏตัวตรงหน้า
ถ้านางจำ ไม่ผิด เสี่ยวเถายืนเฝ้าอยู่ข้างนอก แต่กลับปรากฏตัวในทันทีที่นางตื่นด้วยความตกใจ
แน่นอน ห้องนี้ไม่ใหญ่ เสี่ยวเถาอยู่ข้างนอกย่อมได้ยินเสียงก็ไม่แปลก แต่สิ่งที่ แปลกคือความเร็วในการเข้ามาของนาง
มันเร็วเกินไป
“ข้าไม่เป็นไร แค่รู้สึกกระหายอยู่หน่อย”เสินจื่ออี้เลิกผ้าห่มลงจากเตียง เตรียมจะ ไปรินน้ำ
เสี่ยวเถาพูด“ให้บ่าวไปเถิด“
