นางรีบไปยกชาเย็นมา
เสินจื่ออี้พยักหน้าและยื่นมือออกไป แต่พอแตะถ้วยชา เหมือนนางจะเผลอไม่ระวัง มือของนางลื่นทันที
ถ้วยชาร่วงลงไปในทันใด!
เสี่ยวเถาพยายามยื่นมือไปรับ แต่ก็ไม่ทัน
“โธ่ บ่าวนี่ช่างเซ่อซ่าเสียจริง ทำ ให้เสื้อผ้าคุณหนูเปียกไปหมด บ่าวจะไปเอาผ้ามา เดี๋ยวนี้“
เสินจื่ออี้มองชาที่กระเด็นบนพื้น ขมวดคิ้ว คิดว่าตัวเองอาจจะกังวลเกินไป
ถึงกับสงสัยคนของเสี่ยวเย่
“ไม่เป็นไร ข้าไปเช็ดเองก็ได้“
เสินจื่ออี้ลุกขึ้นไปเช็ดเสื้อผ้า
เสี่ยวเถาเดินมาช่วยเปิดประตูให้ แค่ไม่กี่ก้าวนี้ ทำ ให้ใบหน้าของเสินจื่ออี้ที่เพิ่งกลับ มาเป็นปกติเปลี่ยนไปอีกครั้ง!
คราวนี้เป็นความซีดขาว
แต่การเปลี่ยนแปลงสีหน้านั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ เสินจื่ออี้กลับมาเป็นปกติอย่าง รวดเร็ว ยิ้มบางๆ พยักหน้าให้เสี่ยวเถา“ขอบคุณ ข้าออกไปเองได้“
เสี่ยวเถารู้ว่าเสินจื่ออี้ไม่ชอบให้คนตามไป จึงไม่ได้ตามมา
ออกจากห้องมา โดนลมเย็นข้างนอกพัดผ่านชั่วครู่ เสินจื่ออี้จึงค่อยสงบสติ อารมณ์ลงได้!
คนหนึ่งอาจจะเสแสร้งได้ อาจจะตั้งการ์ดล่วงหน้าได้ แม้แต่ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นโดย ไม่รู้ตัวก็ยังสามารถเสแสร้งล่วงหน้าได้!
แต่นิสัยที่ฝังลึกในกระดูก ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้
นางจำ ได้ว่า ก่อนหน้านี้พี่ชายเคยบอกว่า คนฝึกวรยุทธ์ชอบเดินด้วยปลายเท้า เดินแล้วไม่มีเสียง นี่เป็นนิสัยของพวกเขา
คนธรรมดาไม่เดินแบบนี้
