ได้ยินเสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป เสี่ยวเถาเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วมาที่ประตูห้อง
เห็นว่าข้างนอกเสินจื่ออี้แค่ตักน้ำ ที่บ่อเพื่อเช็ดเสื้อผ้า ไม่ได้ทำ อะไรอย่างอื่น เสี่ยว เถาจึงวางใจ กลับเข้าห้องอีกครั้ง
ที่บ่อน้ำ เสินจื่ออี้คอยสังเกตสถานการณ์ในห้องตลอด เห็นว่าเสี่ยวเถาไม่ปรากฏ ตัว จึงถอนหายใจในใจ แล้วเงียบๆ หยิบก้อนหินในฝ่ามือออกมา โยนไปที่พุ่มไม้ ข้างหน้า!
นางกำ มือแน่น หัวใจคาดหวังบางสิ่ง…
ต้องมา ต้อง…
แต่ก่อน เสินจื่ออี้ภูมิใจที่สุดคือการมีพี่ชายที่คอยปกป้องนางตลอด เหมือนไม่ว่า นางจะก่อเรื่องอะไร พี่ชายก็มีวิธีช่วยจัดการให้
สิ่งที่เคยหาได้ง่ายดายที่สุดในอดีต ตอนนี้กลับกลายเป็นความหวังที่เกินเอื้อม
เสินจื่ออี้ไม่กล้าหวังมากเกินไป แค่หวังว่าเขาจะออกมาพบหน้าสักครั้ง เพียงแค่ ครั้งเดียว
อย่างไรก็ตาม นอกจากเสียงก้อนหินตกลงในพุ่มไม้เมื่อครู่ ก็ไม่มีอะไรเลย เสินจื่ออี้ก้มหน้าลงด้วยความผิดหวัง
สุดท้ายสิ่งที่นางหวังก็มากเกินไป