จะพาเธอไปก็มีเสียงของชายอีกคนที่ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ แต่ฟังดูหนักแน่นชัดเจน ดังมาจากวังหนานเฉวี่ยด้านหลัง“ได้ยินเสียงวุ่นวายอยู่ด้านนอก ข้านึกว่าใครมา ที่แท้เป็นองค์รัชทายาทว่างเวลามาเยือน” เสี่ยวเย่กับพระสนมเอกซวี่เดินออกมาจากวังหนานเฉวี่ยตามกันเขาก้าวเท้าเร็วๆ มายืนข้างเสินจื่ออี้แล้วก้าวยาวอีกก้าว บังเธอไว้ข้างกายเสี่ยวเสวียนฉีมองระยะห่างและการกระทำที่สนิทสนมเกินไประหว่างเสี่ยวเย่กับเสินจื่ออี้ ความอ่อนโยนที่เพิ่งมีต่อเสินจื่ออี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและมืดทันทีความมืดในดวงตาเขาลึกลงอย่างเห็นได้ชัด!แต่แล้ว เขาก็หัวเราะเย็นชา!ของที่ได้มาง่ายๆ จะมีความตื่นเต้นเท่าของที่แย่งมาได้อย่างไร?อีกอย่าง นี่เป็นของเขามาแต่แรก ไม่จำเป็นต้องแย่งชิง!แต่เขาก็ไม่รังเกียจที่จะเห็นหน้าผิดหวังของเสี่ยวเย่!เสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้ปล่อยมือเพราะการมาของเสี่ยวเย่ กลับจับมืออีกข้างของเสินจื่ออี้แน่นขึ้นทั้งสองคนจับมือเสินจื่ออี้คนละข้าง ไม่มีใครยอมใคร!เสี่ยวเสวียนฉีเชิดคางอย่างหยิ่งยโส เส้นผมสีดำปลิวไหว บดบังสีหน้าซีดขาวชั่วขณะของเขา และพัดกลิ่นยาที่เหลืออยู่รอบตัวเขาให้จางไป จนคนรอบข้างไม่อาจสังเกตเห็นความผิดปกติของเขาในวันนี้“ขอบคุณองค์ชายสี่ที่ช่วยดูแลสตรีของข้าในช่วงที่ผ่านมา ช่วงก่อนหน้านี้ข้าติดภารกิจมากมาย ตอนนี้ไม่ยุ่งแล้ว ก็ต้องมารับตัวคนของข้ากลับไป!”คำพูดของเสี่ยวเสวียนฉีไม่ให้เกียรติ แฝงนัยท้าทา
