ในขณะเดียวกัน ณ วังหลวงวังเฉิงเฉียนฮองเฮายวนเดินกลับไปกลับมาในท้องพระโรง ร้อนใจเหลือเกิน!“เกิดอะไรขึ้น ทำไมหมอหลวงยังไม่ออกมาอีก!”ชิงไต้ที่อยู่ข้างๆ ก็ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็ยังต้องปลอบประโลมฮองเฮา “ฮองเฮา อย่ากังวลไปเลย ทุกอย่างจะเรียบร้อย มีหมอหลวงหลินผู้เฒ่าอยู่ แน่นอนว่าทุกอย่างจะต้องไม่เป็นไร”ฮองเฮายวนมือหนึ่งนวดขมับ อีกมือหนึ่งกำลูกประคำแน่นจนเกือบจะแตก!“ชิงไต้ นี่เป็นเพราะสวรรค์กำลังแกล้งทรมานเราใช่หรือไม่?”ตั้งแต่ตอนที่รัชทายาทถูกลักพาตัวไป เรื่องวุ่นวายที่รบกวนจิตใจก็เกิดขึ้นมากมาย ขุมควันแห่งอดีตยังไม่ทันจางหาย! เมื่อคืนนี้ก็เกิดเรื่องแบบนี้อีก!“ทำไมชีเอ๋อร์ถึงไปหาฮ่องเต้กลางดึกล่ะ?” ฮองเฮายวนนั่งลง นวดขมับที่ปวดตุบๆชิงไต้ก็ทำหน้างุนงง “บางที อาจเป็นเรื่องสำคัญก็ได้นะเพคะ”แม่ย่อมรู้จักลูกดีที่สุดจะเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ หรือ? ถ้าเป็นเรื่องสำคัญก็ยังดี! นางกลัวว่าจะเป็น…!จริงๆ แล้ว นับตั้งแต่เสี่ยวเสวียนฉีกลับมาที่วัง ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ เขาแทบไม่เคยทำให้ฮองเฮายวนต้องกังวลเลย เขาเป็นคนเก็บตัว ลูกคนอื่นอาจจะบอกแต่เรื่องดีไม่บอกเรื่องร้าย แต่ลูกของนางคนนี้ ทั้งเรื่องดีและเรื่องร้ายก็ไม่บอกเมื่อนึกย้อนกลับไป อาจเป็นเพราะเขาเคยผ่านวันเวลาอันยากลำบากมานับไม่ถ้วนเมื่ออยู่ข้างนอก ทำให้เขามีนิสัยไม่สนิทใจกับใครในตอนนี้ใช่แล้ว รัชทายาทของนางถูกพาตัวไป ตอนนั้นเขาก็เป็นเพียงเด
