เสี่ยวเสวียนฉีด้วยหลังจากฮ่องเต้ฉงหมิงฟื้น แม้จะยังโกรธอยู่ แต่ก็ถูกขันทีบอกว่ารัชทายาทเมื่อคืนเสียเลือดมาก นอนจมกองเลือด! ตอนนี้ยังอยู่ในห้องด้านในให้หมอหลวงตรวจอาการ!ฮ่องเต้เลยไม่มีเวลามานึกถึงเรื่องทะเลาะกันเมื่อคืน พอฟื้นขึ้นมา ยังไม่ทันกินยาเลย ก็รีบมาทันทีฮองเฮายวนไม่สนใจฮ่องเต้ฉงหมิง สายตาที่ห่างเหินและตำหนิก็ยิ่งลึกล้ำกว่าปกตินางไม่ได้ใส่ใจสุขภาพของฮ่องเต้ฉงหมิงเลย แต่เช่นเดียวกัน นางจ้องมองหมอหลวงหลินด้วยสายตาเป็นกังวลและสอบถามหมอหลวงหลินบอกว่านั่นเป็นบาดแผลที่ถูกมีดแทง และรัชทายาทได้จัดการมันด้วยตัวเองมาก่อนแล้ว แต่เพราะจัดการอย่างง่ายๆ และสะเปะสะปะเกินไปบาดแผลจึงยังไม่หายดี หนึ่งวันผ่านไป บาดแผลก็แตกออกมาอีกกลางวันก็เสียเลือดมากไปแล้ว เมื่อคืนก็เสียเลือดอีก บวกกับทะเลาะกับฮ่องเต้ฉงหมิง เลือดสูบฉีดขึ้นมา จึงเป็นเหตุให้เป็นลมไป!เมื่อได้ยินว่าบาดแผลนี้มีมาก่อนแล้ว ฮองเฮายวนก็สงสัย “กลางวัน? เมื่อวานไม่ใช่งานเลี้ยงต้อนรับทูตจากตงตานหรือ? รัชทายาทจะถูกลอบทำร้ายได้เมื่อไร?”ไม่สิ ไม่ควรเรียกว่าถูกลอบทำร้าย ถ้าเขาถูกลอบทำร้ายจริง รัชทายาทคงไม่ปิดบังเรื่องนี้!เด็กคนนี้! โดนบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ยังไม่บอกนาง ฮองเฮายวนนึกแล้วทั้งโกรธทั้งสงสารลูกชายตัวเอง!หมอหลวงหลินได้บอกแต่สิ่งที่เขารู้ ส่วนบาดแผลนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร เขาก็ไม่กล้าเดาสุ่มเขาไอเบาๆ กล่าวกับฮ่องเต้และฮองเฮาตรงหน้า “ฝ่า
