เกินไปเขาไม่มีคุณสมบัติหรือ?ด้วยความสามารถของเขา การไต่เต้าในราชสำนักไม่ใช่เรื่องง่ายดายหรอกหรือ?แค่หลิวซื่อไป๋ไม่อยากทำเท่านั้นเองแต่ว่าพูดไปก็จริง ยิ่งอยู่ในตำแหน่งสูง ยิ่งถูกจับตามอง ตำแหน่งปัจจุบันของหลิวซื่อไป๋ก็ดีอยู่แล้วหลิวซื่อไป๋ลุกขึ้นนั่ง เห็นสายตาอันลึกล้ำของเสินจื่ออี้ที่ดูเหมือนกังวลอะไรบางอย่าง จึงเข้าไปใกล้“เธอกำลังเป็นห่วง? เป็นห่วงใครล่ะ! อ๊ะ อย่าบอกนะว่า…”เสินจื่ออี้ตบใบหน้าที่เข้ามาใกล้ออกไป หันหน้าหนี: “ฉันไม่ได้เป็นห่วงอะไรทั้งนั้นแค่อยากรู้ความเคลื่อนไหวในวังหลวงเท่านั้น”หลิวซื่อไป๋กลับไปนั่งที่เดิม ลากเสียงยาว “อ๋อ”“จริงหรอ? แต่วันนี้นานๆ ได้เจอกันที เธอไม่คุยเรื่องสำคัญกับฉัน กลับพูดถึงเรื่องไม่เกี่ยวอะไรพวกนั้น…”เสินจื่ออี้หน้าเหวอ ใครกันแน่ที่พอมาถึงก็พูดนินทาราชวงศ์ไม่หยุดแต่ที่หลิวซื่อไป๋พูดก็ถูก เรื่องสำคัญต้องมาก่อนเสินจื่ออี้เล่าเรื่องที่เธอเจอคนตระกูลเซินเมื่อไม่นานมานี้ให้หลิวซื่อไป๋ฟังแน่นอนว่า เธอระมัดระวัง ไม่ได้บอกว่าคนที่เจอคือใครแต่นี่ก็เพียงพอที่จะทำให้หลิวซื่อไป๋ตกใจแล้ว!“พระเจ้า! นอกจากเธอแล้ว ตระกูลเซินยังมีคนรอดชีวิตอีกหรือ? จริงๆ เลยสวรรค์ไม่ทำลายตระกูลเซินของพวกเธอจริงๆ!” หลิวซื่อไป๋ทึ่งไม่หยุด ยิ่งรู้สึกว่าท่านอาจารย์เสินมีวิสัยทัศน์ไกลเด็กคนหนึ่งรอดชีวิต อาจเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ถ้ามากกว่าหนึ่ง ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไปน่าเสียดายส
