“ใช่ ข้าเสียสติไปแล้ว!”นางทำให้เขาทรมานจนเกือบจะเสียสติ!เสี่ยวเสวียนฉีอย่างเขาเคยเป็นเช่นนี้มาก่อนหรือ?ในวัยเด็ก เพื่อความอยู่รอด เขาเคยฆ่าคน แย่งอาหารกับสุนัขจรจัด ชีวิตครึ่งแรกของเขาอยู่ท่ามกลางคมดาบกับคมหอก และพวกที่ต้องการชีวิตของเขา จนถึงตอนนี้พวกมันก็ยังมีอยู่!เขาไม่เคยกลัว แม้ในยามที่ถูกคนไล่ล่า แม้ในตอนที่ใบมีดแตะที่ลำคอ ตอนนั้นเขาอายุเพียงห้าขวบเขาก็ไม่เคยถูกทำให้เสียสติมาก่อน!ยกเว้นนาง!แต่หญิงผู้นี้กลับไม่เคยรู้! นางไม่เคยรู้!ในอดีต สายตาของนางมีเพียงมู่จิ่งชูที่ไม่ชอบนาง ไม่เคยมองเขาแม้เพียงแวบเดียวนางมักจะเรียกเขาว่าน้อง แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าตัวเองเกลียดคำสองคำนี้มากเพียงใด!วันนั้นที่สวนหลังตระกูลเซิน นางเมาจนตาแดง กดเขาลงบนเขาจำลองเขาไม่รู้ว่าตัวเองตื่นเต้นและอดกลั้นมากเพียงใด…จนกระทั่งนางเอ่ยชื่อมู่จิ่งชูออกมาโลกของเขาก็จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดนับตั้งแต่วินาทีนั้นดังนั้น เขาจึงอยากแก้แค้น!แก้แค้นนางที่หลอกเล่นกับเขาแก้แค้นที่นางเอาเขาไปแทนที่คนผู้นั้น!ก่อนคืนนี้ ความปรารถนาในการแก้แค้นยังคงมีอยู่ในใจของเสี่ยวเสวียนฉี! จนกระทั่งเมื่อครู่นี้ เมื่อเขาคิดว่านางจะเลือกจากเขาไป เข้าสู่อ้อมกอดของคนอื่นเขาจึงรู้สึกตื่นตระหนกในที่สุดตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด!เมื่อได้รู้สึกว่าเกือบจะสูญเสีย จึงได้รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองต้องการจริงๆ คืออะไร!ก่อนคืนนี้ เสี่ยวเสวียนฉีไม่เคยตระหนั
