ก็หันกลับมา“เดี๋ยวก่อน…”เขาเรียกเสินจื่ออี้ไว้ หยิบภาพขึ้นมาพิจารณาซ้ายขวา หลังจากครุ่นคิดอย่างรอบคอบ เขาก็ตบหน้าผากตัวเอง ล้วงในเสื้อคว้าของออกมาหลายอย่าง…เสินจื่ออี้มองขวดเล็กขวดน้อยเหล่านั้น รวมถึงขนมที่กัดไปครึ่งหนึ่งแล้ว จนต้องกลืนน้ำลายคนคนนี้ออกจากบ้าน พกของมากมายขนาดนี้เลยหรือ?ในที่สุดหลิวซื่อไป๋ก็หาดินสอถ่านและกระดาษจากของที่พกมา เขาเสกแขนเสื้ออย่างหนึ่ง วาดส่วนที่เหลือของลายออกมา แล้วเอามาประกบกัน“ดูสิ รู้จักไหม!”เสินจื่ออี้มองขึ้นมองลง แต่ก็ส่ายหัวหลิวซื่อไป๋ตาค้าง: “ไม่จริงใช่ไหม เธออาศัยอยู่ในจวนองค์ชายสี่ไม่ใช่หรือ พบปะกับชาวตงตันทุกวัน แต่เธอกลับไม่รู้จักลายประจำราชวงศ์ของพวกเขา?”“อะไรนะ? นี่คือลายประจำราชวงศ์ตงตัน?”
