“หัวหน้าหลิน!”
พร้อมกับการสลบไปของหลินอัน หัวใจของจางเถี่ยก็พลันดิ่งวูบ
ขมขื่น…สิ้นหวัง…
เขาสัมผัสได้ว่าลมหายใจที่เดิมทีอ่อนแรงแต่ยังคงสม่ำเสมอของหลินอันได้หายไปในทันที กลับกลายเป็นกลิ่นอายแห่งความตายและความเสื่อมโทรมจางๆ
หัวหน้าหลิน…เกรงว่าจะทนไม่ไหวแล้ว
ในสายตาของเขา หลินอันไม่มีพลังที่จะกดข่มไวรัสซอมบี้ได้อีกต่อไป หากไม่ใช่เพราะหลินอันที่อยู่ข้างหลังยังมีลมหายใจอ่อนๆ อยู่ เขาคงจะคิดว่าหลินอันตายไปแล้ว
ทำยังไงดี? ฉันควรจะทำยังไงดี!?
ดวงตาทั้งสองข้างของจางเถี่ยแดงก่ำ ฟันกรามขบแน่น เด็กสาวผ้าพันแผลและห่อยาเต็มห่อที่แขวนอยู่ข้างหน้าสั่นไหว
ทันใดนั้นเขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ ภาพตอนที่เห็นเด็กสาวผ้าพันแผลสลบไปผุดขึ้นมาในสายตา
ข้างตู้ยาที่มืดสลัว ข้างกายเด็กสาวผ้าพันแผลคือยาต่างๆ ที่กินหมดแล้วกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น
เด็กสาวคนนั้นอาจจะติดเชื้อไวรัสเหมือนกัน แต่กลับทนอยู่ได้จนถึงก่อนที่จะสลบไปก็ยังคงมีสติ…ยา?
เขารีบเหลือบมองไปที่ห่อยาข้างหน้า
บางทีหัวหน้าหลินก็อาจจะเหมือนเธอ อาศัยการกินยาเพื่อทนอยู่ ไม่กลายเป็นซอมบี้?!
ถ้างั้น…เร็วอีกนิด เร็วอีกนิด!
บางทีการพาหัวหน้าหลินกลับไปรักษาอาจจะ
