“ใช่แล้ว ช่วยพี่จางก่อน!”
“ไม่มีพี่จางอยู่ พวกเราจะทำยังไงกับซอมบี้ในอนาคต!?”
“ให้พี่จางตัดสินใจว่าจะทำยังไง!”
คนที่มีสมองหน่อยก็คิดออกได้อย่างรวดเร็ว อย่างมากก็ช่วยจางเถี่ย ไม่ช่วยหลินอัน
น้องสาวและญาติของจางเถี่ยก็อยู่ในโรงแรม ถึงตอนนั้นก็ไม่เชื่อว่าจางเถี่ยจะปล่อยให้ซอมบี้อยู่ที่นี่ แบบนี้ก็จะไม่ดูเหมือนตัวเองไม่มีมโนธรรม แถมยังไม่มีอันตรายอะไร
ฝูงชนก็ไม่ทะเลาะกันอีกต่อไป คนที่กระตือรือร้นหน่อยถึงกับกำอาวุธที่หามาได้เตรียมรับมือจางเถี่ยอย่างตึงเครียด
หวังเจี้ยนกั่วมองดูภาพตรงหน้าแล้วก็อดที่จะหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ เขาคาดเดาเรื่องนี้ไว้แล้ว
ฝูงชนที่ไร้ระเบียบ จิตใจมนุษย์ที่ขี้ขลาด ไม่ว่าจะพิจารณาจากการป้องกันตัวเอง หรือมโนธรรมและอนาคต ผู้คนก็จะเลือกแบบนี้ อันที่จริง โดยเนื้อแท้แล้วทุกคนก็ยังคงคำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง
เมื่อเห็นว่าเชือกถูกปล่อยลงมาแล้ว จางเถี่ยกำลังจะมาถึงชั้นล่าง หวังเจี้ยนกั๋วก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง
“ทุกท่านครับ ตอนกลางวันผมได้ติดต่อกับกองทัพแล้ว พวกเขาสัญญาว่าจะมาช่วยพวกเราในอีกสองสามวันนี้”
“ทุกท่านไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยในอนาคตหรอกครับ”
“กองทัพได้สร้างเขตปลอดภัยแล้ว หลายคนในนั้นแข็
