งแกร่งกว่าหลินอันและจางเถี่ยอีก!”
หวังเจี้ยนกั๋วใบหน้ายิ้มแย้ม มั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม เขาชี้ให้เห็นถึงจุดที่ทุกคนกังวลใจที่สุด นั่นก็คือความปลอดภัย!
มโนธรรม? ช่วยคน? ไร้สาระ!
“ดังนั้น เพื่อความปลอดภัย คนจะขึ้นมาไม่ได้!”
“ถึงตอนนั้นเจ้าหน้าที่กู้ภัยของกองทัพพบว่าพวกเราเคยช่วยคนที่น่าสงสัยว่าเป็นซอมบี้…เหอะๆ ถึงตอนนั้นขึ้นเครื่องบินกู้ภัยไม่ได้ก็อย่ามาโทษว่าผมไม่เตือนนะ”
ข้างหลังเขา พนักงานออฟฟิศสองสามคนที่ถูกซื้อตัวไว้แล้วก็พุ่งเข้าไปในฝูงชนแย่งชิงเชือกอย่างเงียบๆ
และในตอนนี้ จางเถี่ยอยู่ห่างจากโรงแรมไม่ถึงสามสิบเมตร ฝีเท้าโซซัดโซเซ ข้างหลังซอมบี้นับร้อยคำรามพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง และซอมบี้ที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ห่างไม่ถึงสองเมตร
“ปล่อยเชือกลงมาสิ!”
จางเถี่ยเบิกตากว้าง ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำจ้องมองขอบหน้าต่างชั้นสองที่แตกละเอียด เงาคนสั่นไหว เขาเชื่อว่าคนข้างในได้ยินเสียงของเขาแล้ว
เกิดอะไรขึ้น? ทำไมยังไม่ปล่อยเชือกลงมา!
“อาซ่ง! ลุงหวาง!”
ไม่มีใครตอบ
ทำอะไรไม่ถูก เขาทำได้เพียงพาหลินอันไปหลบอยู่หลังรถบรรทุกที่พลิกคว่ำอย่างร้อนรน ลมหายใจของหลินอันข้างหลังอ่อนลงเรื่อยๆ เขารู้สึกเหมือนมีไฟสุมอยู่ในใจ
หลังร
