เวินหย่าสองมือจับด้ามขวานแน่น อีกด้านหนึ่งกดที่คอของหวังเจี้ยนกั๋ว
ไอ้เศษสวะที่น่ารังเกียจ
แตกต่างจากจางโย่วเวยที่ยังเด็กและไร้เดียงสา สายตาของชายแก่ที่มันเยิ้มตรงหน้านี้ เธอคุ้นเคยเกินไปแล้ว
ข้อมือออกแรง คมขวานที่แหลมคมก็กรีดคอของท่านหวังเป็นรอยเลือดในทันที
“ตอนนี้เลย! สามวินาที ถ้าเชือกยังไม่ถูกปล่อยลงไปฉันจะฆ่าแก!”
เวินหย่าสายตาเย็นชา ขอเพียงหวังเจี้ยนกั๋วมีการเคลื่อนไหวผิดปกติแม้เพียงเล็กน้อยเธอก็จะลงมือโดยไม่ลังเล
ตอนที่เธอได้ยินเสียงของจางเถี่ยลงมาชั้นล่างก็สายไปแล้ว กลุ่มคนของหวังเจี้ยนกั๋วได้ควบคุมทุกคนไว้แล้ว เมื่อเห็นว่าทุกคนเลิกช่วยคนแล้ว เธอที่ไหวตัวทันก็หลบอยู่หลังประตู
คนเหล่านี้เป็นเพียงคนธรรมดา ถูกหวังเจี้ยนกั๋วขู่จนกลัวเท่านั้น ขอเพียงควบคุมเขาไว้ ก็ยังมีความหวังที่จะให้คนกลุ่มนี้ปล่อยเชือกลงไป
โชคดีที่หวังเจี้ยนกั๋วเกิดความคิดลามกขึ้นมาทันที ไม่ได้ระวังสถานการณ์รอบๆ ถึงได้ทำให้เธอมีโอกาส
ท่านหวังตกใจ ในใจเขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของเวินหย่า
บ้าจริง! ฉันลืมไปได้ยังไงว่าที่นี่ยังมีคนของหลินอันอยู่!
เขามีสีหน้าแสร้งทำเป็นสงบ พยายามจะข่มขู่เกลี้ยกล่อมเวินหย่า
“น้องสาว อย่าทำอะไรวู่วาม ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ!”
“หุบปาก!”
เวินหย่าข้อมือสั่น ขวานก็กรีดเป็นแผลที่คอของท่านหวังทันที
“อย่าลงมือ!”
หวังเจี้ยนกั๋วร้อนใจ เขาไม่คิดว่าเวินหย่าที่ดูเหมือนคุณหนูจะลงมือเด็ดขาดขนาดนี้
“ฉัน
