“พี่ใหญ่ ฟังฉันก่อน! พี่ใหญ่!”“ฉันแค่อยากรู้ให้แน่ชัดว่า…”เสินจื่ออี้วิ่งตามไป แต่ร่างของเสินจั้นกลับหายวับไปในพริบตาเพราะความรีบร้อนในการไล่ตาม เสินจื่ออี้เผลอเหยียบสิ่งของ ข้อเท้าพลิก จนล้มลงกับพื้นอาการบาดเจ็บเล็กน้อยนี้จริงๆ แล้วไม่มีอะไรเลย แต่มันกลับเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลาย!เธอไม่เคยเป็นคนขี้ร้องไห้เลย!แต่ตอนนี้ น้ำตาของเสินจื่ออี้กลับหยุดไม่อยู่อีกต่อไป เธอขดตัวอยู่ท่ามกลางสายลมเย็น ร้องไห้อย่างเจ็บปวดโดยไร้เสียง…ในเวลาเดียวกันนั้น ที่เรือนพักของเสินจื่ออี้มีเงาคนเคลื่อนไหวในความมืด เสี่ยวเสวียนฉีในชุดฉลองพระองค์สีดำ ยืนตระหง่านอยู่กลางลานเรือนเขาหรี่ตามอง เรือนที่มืดสนิทเบื้องหน้า ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแผ่ขยายมาเสี่ยวเสวียนฉีหรี่ตาเรียว คาดเดาความจริงได้แล้วผู้หญิงน่าตายคนนี้ ไม่ได้รออยู่ที่นี่เลย!นางเป็นแบบนี้เสมอ ไม่เคยเชื่อฟังคำพูดของเขาอย่างว่าง่ายแต่วันนี้เสี่ยวเสวียนฉีอารมณ์ดี รู้ว่านางไม่อยู่ที่นี่ ก็ไม่ได้โกรธเขาสืบทราบมาแล้วว่า เสินจื่ออี้อยู่ที่นี่ชั่วคราวเพราะต้องดูแลตงตัน ไม่ได้ตั้งใจมาที่จวนองค์ชายสี่เสี่ยวเสวียนฉีไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าไม่มีแผนการของเสี่ยวเย่อยู่เบื้องหลัง เสินจื่ออี้ก็คงไม่มาที่นี่เขาประเมินเสี่ยวเย่ต่ำเกินไป!เสี่ยวเสวียนฉีนั่งในห้องของเสินจื่ออี้สักพัก สำรวจรอบๆ ดู โดยรวมแล้วมองอะไรก็ไม่ถูกใจ บ้างก็รู้สึกว่าเก้าอี้นั่งไม
