ยงข้างเขามากกว่า!เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเย่พอดีออกไปข้างนอก จางเยียนเยียนจัดเสื้อผ้าเล็กน้อย แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังเรือนหลักทันทีอีกด้านหนึ่งเสินจื่ออี้เพิ่งออกไปข้างนอกและกลับมา เธอหวังว่าจะได้พบกับเสินจั้นและคนอื่นๆอีกครั้งในขณะที่องค์ชายสามแห่งตงตันยังอยู่ที่จวนองค์ชายสี่ แต่คืนนี้เธอกลับไม่ได้พบพวกเขาอีกชาวตงตันเหล่านั้นหยิ่งมาก อารมณ์ก็ร้าย พวกเขาไม่สนใจคำถามของเธอซึ่งเป็นเพียงนางกำนัลต่ำต้อยแล้วจะพูดถึงการสืบข่าวอะไรจากคนพวกนั้นได้อย่างไรกลับมามือเปล่า เสินจื่ออี้ยืนอยู่ในลาน เงียบไปนานจู่ๆ ก็นึกถึงคำพูดของเสี่ยวเสวียนฉีวันนี้ ที่บอกว่าจะมาหาเธอตอนกลางคืนจริงๆ แล้วเสินจื่ออี้ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย เพียงแค่นึกถึงมันขึ้นมาในตอนนี้เธอไม่เคยเชื่อว่าเขาจะมาตอนกลางคืนอยู่แล้วตอนนี้เป็นไปอย่างที่เธอคิด ไม่เห็นเขา เสินจื่ออี้บีบฝ่ามือของเธอเบาๆ กลับรู้สึกโล่งใจไม่รู้ว่าทำไม เธอเพียงแค่อาศัยอยู่ในจวนของเสี่ยวเย่ และเธอกับเสี่ยวเย่ก็เป็นเพียงเพื่อนกัน แต่เมื่อคิดถึงการพบเสี่ยวเสวียนฉีในจวนของเขา เธอกลับรู้สึกเหมือนทรยศต่อเสี่ยวเย่ เหมือนกับทำอะไรลับหลังเขา และรู้สึกผิดต่อเขาทั้งๆ ที่พวกเขาไม่มีความสัมพันธ์อะไรเลยแต่การที่เสี่ยวเสวียนฉีไม่มาคืนนี้ ก็เป็นไปตามที่เธอคาดไว้เขาจะมาได้อย่างไร เขาไม่มาหรอกแม้แต่เว่ยรานที่ปรากฏตัวกลางทาง ก็ยังดูน่าเชื่อถือและสำคัญกว่าเธอในสายตาเขา แล้วเธอจะเป็นอะไรเ
