เหิน: “ฉันแอบมาหาเธอโดยที่ลิ่งเอ๋อร์ไม่รู้ หลังจากที่เธอรู้ว่าเธอเข้าร่วมกับคนในราชวงศ์ เธอก็ช็อคมาก”ดวงตาของเสินจื่ออี้ที่เต็มไปด้วยน้ำตาสั่นไหวเล็กน้อยน้องสาวคนเล็กติดเธอมาตั้งแต่เด็ก ไม่เพียงแต่เป็นเด็กที่ตามติดเธอตลอด แต่ยังชื่นชมเธอมากแม้ว่าชื่อเสียงของเธอด้านมู่จิ่งจะไม่ค่อยดี แต่ในด้านความรู้ เธอเป็นหนึ่งในกรุงเสินหลิงเอ่อร์ได้ซึมซับจากการอยู่ใกล้ชิดเธอมาโดยไม่รู้ตัว และเอาเธอเป็นแบบอย่างในชีวิตถ้าเป็นเธอเอง หากพี่สาวที่เธอเคารพที่สุดทิ้งครอบครัว ทิ้งตระกูลเซิน ปฏิกิริยาของเธออาจจะรุนแรงกว่าเสินหลิงเอ่อร์อีกแต่ว่า…“พี่ชาย ฉันไม่รู้ว่าใครบอกพวกพี่เรื่องของฉัน แต่ฉันไม่เคยทรยศต่อตระกูลเซินและจะไม่มีวันทรยศ” เสินจื่ออี้พูดเสียงสะอื้น แต่สายตากลับจ้องเสินจั้นอย่างมุ่งมั่น“ฉันยอมให้คนที่อยู่บนแท่นประหารวันนั้นเป็นฉันเสียยังดีกว่า!”เธอก้มหน้าหัวเราะขื่น“พี่รู้ไหม การมีชีวิตอยู่มันช่างยากเย็น ฉันยอมตาย ยอมตายแทนพ่อแม่ แทนทุกคนในตระกูลเซินเสียยังดีกว่า!”เสินจั้นต้องยอมรับว่าในใจเขาสะเทือนใจเขาดึงหน้ากากออกเสินจื่ออี้คิดว่าในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะพูดคุยกับเธอในฐานะพี่ชายแต่ไม่คาดคิดว่าเมื่อหน้ากากถูกเปิดออก สิ่งที่เสินจื่ออี้เห็นไม่ใช่ใบหน้าที่หล่อเหลาในความทรงจำของเธอ!แต่เป็น… แผลไฟไหม้อันน่าสยดสยองเต็มใบหน้า!เสินจื่ออี้ตกใจปิดปากด้วยความหวาดกลัว!แม้ว่าเธอจะเคยเห็นสิ่งน่ากลัวมากมา
