หลังจากความเงียบชั่วขณะ เสียงที่ฟังดูเหมือนชายหนุ่มก็ดังออกมาจากหลังม่าน“นาย? ข้านึกว่าเจ้าได้ปีนป่ายต้นไม้ใหญ่อย่างองค์รัชทายาทแล้วก็คงลืมไปแล้วว่าใครเป็นนายของเจ้า ใช่ไหมล่ะ นางกำนัลเหอซุ่ย”เหอซุ่ยหน้าซีดขาว นอนคว่ำอยู่กับพื้น ร่างกายสั่นเป็นระลอก“หม่อมฉันจะลืมนายได้อย่างไรเพคะ! การที่หม่อมฉันเข้าใกล้เสี่ยวเสวียนฉี ก็เพียงเพื่อให้เขาไว้วางใจหม่อมฉันเท่านั้น นายไม่ทราบหรอก เสี่ยวเสวียนฉีเป็นคนที่ระแวงและมีเล่ห์เหลี่ยมมาก! ยกเว้นในเรื่องที่เกี่ยวกับเสินจื่ออี้ที่เขามักถูกชักจูงและใช้อารมณ์ได้ง่าย แต่ในเรื่องอื่นๆ เขาระมัดระวังและฉลาดกว่าใครๆ!”“อย่างนั้นหรือ เจ้ารู้จักเสี่ยวเสวียนฉีคนนี้ดีมากนะ ว่าไง อยู่เคียงข้างเสี่ยวเสวียนฉีมานานขนาดนี้ เจ้าไม่เคยคิดจะเป็นพราชายาองค์รัชทายาทเลยหรือ?” ชายด้านในหัวเราะเย็นชาสีหน้าของเหอซุ่ยเปลี่ยนไปหลายต่อหลายครั้ง “ไม่เคยเพคะ! จริงๆ นะเพคะ!”“โกหก!”เสียงปัง! บางอย่างถูกชายคนนั้นโยนออกมาจากด้านใน กระแทกเข้าที่ศีรษะของเหอซุ่ยพอดี หน้าผากของเหอซุ่ยทันใดนั้นก็มีเลือดสีแดงสดไหลออกมา!แต่นางไม่กล้าขยับเลยแม้แต่น้อย!“เจ้าไม่เคยเข้าใกล้เว่ยรานคนนั้นหรือ? ไม่เคยคิดไม่ซื่อหรือ? ฮึ อย่าลืมว่าใครช่วยเจ้าแก้แค้น และใครกันช่วยให้เจ้าได้อยู่ในตำแหน่งปัจจุบัน!”เหอซุ่ยไม่คิดว่านายของนางจะไม่ได้อยู่ในวังทุกวัน แต่กลับรู้ความเคลื่อนไหวของนางได้ทั้งหมด จิตใจยิ่งหวาดกลั
