ว!“หม่อมฉันไม่กล้าจริงๆ เพคะ หม่อมฉันแค่… แค่กลัวว่าการปรากฏตัวของเว่ยรานจะทำให้แผนการของนายผิดพลาด หม่อมฉันถึงได้เข้าไปใกล้ชิดนาง อยากรู้ที่มาที่ไปของนาง ดูว่านางพอจะมีประโยชน์ให้ใช้ได้ไหม อยากช่วยแบ่งเบาความกังวลของนาย…”ชายด้านในฟังแล้ว น้ำเสียงดูผ่อนคลายลงบ้าง “นับว่าเจ้ามีน้ำใจ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรกังวล เจ้าแค่ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี! อย่าลืมว่า ตอนแรกที่ข้าช่วยให้เจ้าได้รับความไว้วางใจจากเสี่ยวเสวียนฉีและเข้าไปอยู่ในตำหนักบูรพา จุดประสงค์แท้จริงคืออะไร!”“ช่วงที่ผ่านมาที่ข้าไม่อยู่ เจ้าทำตามคำสั่งของข้าหรือไม่?”พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของเหอซุ่ยยิ่งซีดขาวลงอย่างเห็นได้ชัด กำมือแน่น“อะไรกัน? เจ้าไม่ได้ทำตามหรือ? หรือว่าเจ้ามีใจให้เสี่ยวเสวียนฉีไปแล้ว!” น้ำเสียงของชายคนนั้นเข้มงวดขึ้น “อย่าลืมว่า เจ้าแอบทำอะไรกับเสินจื่ออี้ลับหลังเขา โดยอาศัยชื่อเสียงของเขา! เป็นเจ้าที่โยนเสินจื่ออี้เข้าไปในเรือนนางกำนัล และก็เป็นเจ้าที่ทรมานนางจนแทบอยากตาย ถ้าเขารู้ว่าเจ้าทำอะไรลับหลังเขา เจ้าคิดว่า…”เหอซุ่ยหวาดกลัวจนเหงื่อท่วมตัว!นี่คือคำเตือนจากชายฝั่งตรงข้าม เตือนว่าอย่าคิดทรยศ!ไม่อย่างนั้น ต่อให้นางเข้าไปหาเสี่ยวเสวียนฉี ก็ไม่มีประโยชน์!ความโหดเหี้ยมของนาย นางรู้ตั้งแต่แรกแล้ว มีแต่ความโหดร้ายยิ่งๆ ขึ้นไป ไม่มีที่สิ้นสุด!เหอซุ่ยรีบอธิบายอย่างสับสน “ไม่มีเพคะ! ไม่มีหรอกเพคะนาย หม่อมฉัน
