ทำตามที่ท่านสั่งทุกอย่าง หม่อมฉันไม่มีใจให้รัชทายาทเลย หม่อมฉันแค่กังวลว่า ก่อนหน้านี้เพราะเรื่องลอบสังหาร เขาสงสัยคนในตำหนักบูรพา หม่อมฉันต้องหาแพะมารับบาปถึงได้แก้ปัญหาไป แต่ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยหม่อมฉันแล้ว อาจจะเริ่มสืบสวนเรื่องของหม่อมฉันด้วยก็ได้…”“นาย ได้โปรดช่วยคิดหาทางออกให้หม่อมฉันด้วยเพคะ!”“ช่วยเจ้า ได้สิ” ขวดใบหนึ่งถูกโยนออกมาจากด้านในเหอซุ่ยมองขวดใบนั้น เหงื่อผุดที่แผ่นหลัง ความไม่สบายใจเอ่อขึ้นในใจ“เจ้าอยู่ข้างกายเสี่ยวเสวียนฉีมานานขนาดนี้ แต่เขาก็ยังสดใสกระปรี้กระเปร่า ดูเหมือนปริมาณที่เจ้าให้ไปก่อนหน้านี้คงไม่พอ คราวนี้ใช้ตัวนี้” เสียงของชายคนนั้นราบเรียบ พลางหัวเราะเย็นชาเหอซุ่ยเดาใจได้ สายตาที่มองขวดกระเบื้องนั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ภายใต้สายตาจับจ้องของชายด้านหน้า นางไม่กล้าแสดงอารมณ์มากนัก รีบคลานเข้าไปหยิบขวดใบนั้นขึ้นมา!“หากเจ้าทำสำเร็จ ข้าจะช่วยแก้ปัญหาความกังวลของเจ้าเอง แต่ถ้าทำไม่สำเร็จเจ้าก็รู้ ใบมีดที่ใช้ไม่ได้ เก็บไว้ก็เป็นภัย…”แผ่นหลังของเหอซุ่ยเหมือนถูกกดทับด้วยน้ำหนักนับพัน คุกเข่าก้มหน้าอยู่กับพื้น“เพคะ…”เสียงในห้องโถงเบามาก คนทั้งสองด้านนอกไม่ได้ยินอะไรเลยเสินจื่ออี้อยากเข้าไปใกล้กว่านี้ แต่พอก้าวไปข้างหน้า ชายด้านหลังก็ตามมาด้วยไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ แต่เขายืนขวางอยู่ข้างนาง“องค์รัชทายาท พระองค์ยืนขวางหม่อมฉันอยู่” นางก้มหน้าพูด“นี่เป็นถนนของเจ้าหรื
