“เด็กโง่ ทำไมพูดอะไรเหลวไหลอย่างนั้น องค์รัชทายาทจะมาชอบข้าที่เป็นเพียงนางกำนัลได้อย่างไร”เขาเลิกชอบนางไปนานแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงความรังเกียจและความเกลียดชังเท่านั้นองค์หญิงแปดร้อนใจจนทนไม่ไหว ดึงแขนเสื้อของเสินจื่ออี้: “จริงๆ นะ จริงๆเลย! คราวก่อนที่วังหลีเยว่ หม่อมฉันเห็นกับตาว่าพี่ชายองค์รัชทายาทมาหาท่านเขาตั้งใจมาขอโทษท่าน แต่น่าเสียดายที่พี่จื่ออี้ไม่อยู่!”เสินจื่ออี้ได้ยินแล้วอึ้งไปเขามาขอโทษนาง? คนที่หยิ่งและไม่เคยสนใจใครอย่างเขา จะมาขอโทษด้วยตัวเองได้ด้วยหรือ?เห็นทีองค์หญิงแปดคงจะเข้าใจผิดไปเอง“ยังมีอีกนะ พี่ชายองค์รัชทายาทแอบช่วยพี่จื่ออี้สืบหาตัวคนร้ายที่ลอบทำร้ายท่านครั้งก่อนอยู่ เขายังบอกให้หม่อมฉันอย่าเที่ยวพูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง เกรงว่าจะนำเรื่องเดือดร้อนมาสู่ท่าน”“เห็นไหม พี่ชายองค์รัชทายาทเป็นห่วงท่านมากเลย! ทุกอย่างนี้เป็นเรื่องจริง!”องค์หญิงแปดที่ยังเด็กไม่เข้าใจว่าอะไรคือความรักจริงในโลกใบนี้ แต่นางรู้ว่า หากไม่ใช่คนที่ใส่ใจอย่างแท้จริง พี่ชายองค์รัชทายาทที่หยิ่งผยองและเย็นชาเช่นนั้นคงไม่มาหาพี่จื่ออี้เป็นการส่วนตัวหรอกยิ่งไม่มีทางช่วยนางสืบหาผู้ร้ายลับๆ ด้วยซ้ำ!“ยังมีอีกนะ ตอนนี้พี่ชายองค์รัชทายาทยังไม่รู้ความจริงเกี่ยวกับเว่ยราน พี่จื่ออี้ท่านต้องบอกความจริงให้พี่ชายองค์รัชทายาททราบนะ!”พอพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของเสินจื่ออี้ก็เคร่งเครียดขึ้นอย่างช่วยไม่ได้เว่ยรานผู้
