กัน“เมื่อครู่ เจ้าเห็นอะไร?”คนอื่นอาจจะเชื่อว่าเธอตามออกไปเก็บขนม แต่เสี่ยวเย่ไม่เชื่อเสินจื่ออี้เม้มริมฝีปาก ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรรู้ว่านี่คือคำตอบของเธอแล้ว เสี่ยวเย่จึงไม่ซักถามต่อที่นั่งริมงานเลี้ยงเงียบลงชั่วขณะเสี่ยวเย่ดื่มสุราโดยไม่พูดอะไร ท่ามกลางงานเลี้ยงที่กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง เสียงจอกสุราที่กระทบโต๊ะของเขาแม้จะไม่ดังนัก แต่เสินจื่ออี้ก็รู้สึกได้ถึงความไม่พอใจของเขาเธอคิดว่าเขาไม่พอใจที่การกระทำอันมุทะลุของเธอเมื่อครู่สร้างปัญหาให้กับเขาเธอจึงก้มตัวขอโทษอีกครั้งขณะที่เติมสุราให้เขา: “องค์ชายสี่ ต่อไปบ่าวจะไม่มุทะลุอีก”เสี่ยวเย่ขมวดคิ้ว“ไม่ใช่ความผิดของเจ้า”แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เสินจื่ออี้ก็รู้สึกได้ว่าน้ำเสียงของเขาแตกต่างจากวันก่อนๆอย่างชัดเจนเขาไม่พอใจจริงๆแต่ไม่ใช่เพราะเสินจื่ออี้เสี่ยงอันตรายวิ่งออกไปสร้างปัญหา!มีเพียงเสี่ยวเย่เท่านั้นที่รู้ว่าเขากำลังไม่พอใจอะไร!เมื่อครู่ทุกคนสนใจเสินจื่ออี้กันหมด แต่กลับลืมเสี่ยวเสวียนฉีที่พุ่งออกไปพร้อมกันและการที่เสี่ยวเสวียนฉีพุ่งออกไปได้เป็นคนแรก แสดงว่าเขารู้ทุกอย่าง! เข้าใจทุกอย่างแล้ว!เพราะเสี่ยวเสวียนฉีเข้าใจเสินจื่ออี้ทุกอย่างมากกว่าเขา ดูเหมือนจะเร็วกว่าเขาหนึ่งก้าวเสมอ เข้าใจทุกอย่างมากกว่าเขาเสมอ!นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เสี่ยวเย่ไม่พอใจ!
