อีกต่อไป!ในขณะนั้น เสี่ยวเย่กำลังเงยหน้ามองมาทางเขาพอดี เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเสวียนฉีก็กำลังจ้องมองเขาอยู่ เสี่ยวเย่จึงพยักหน้าและยิ้มให้เขาเป็นเชิงทักทายอย่างเป็นปกติแต่รอยยิ้มธรรมดาที่ดูเหมือน ‘เป็นทางการ’ นั่น เมื่อตกเข้าไปในสายตาของเสี่ยวเสวียนฉี กลับกลายเป็นการท้าทายอย่างโจ่งแจ้ง!เขากำถ้วยสุราแน่นขึ้นเปรี๊ยะ!ถ้วยแตก มือของเสี่ยวเสวียนฉีเปื้อนเลือดสีแดงฉานในทันที!เว่ยรานที่เพิ่งเดินมาและกำลังจะนั่งลง เงยหน้าขึ้นเห็นมือของเสี่ยวเสวียนฉีที่ถูกเศษกระเบื้องบาดจนเลือดไหลไม่หยุด ก็รู้สึกเป็นห่วงทันทีเธอร้องเบาๆ แล้วเข้าไปหาเขา“องค์รัชทายาท มือของท่านเป็นแผลมีเลือดไหลได้อย่างไรกัน?” เว่ยรานแสดงสีหน้าเป็นกังวลอย่างมาก ไม่สนใจว่าในงานเลี้ยงชายหญิงต้องแยกจากกัน เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมาพันแผลให้เสี่ยวเสวียนฉีเสี่ยวเสวียนฉีมีสายตามืดหม่น จ้องมองไปข้างหน้า ความคิดไม่ได้อยู่ที่บาดแผลบนมือเลย และไม่มีเวลาสนใจว่าเว่ยรานที่อยู่ข้างๆ กำลังทำอะไรและเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ภาพที่เว่ยรานก้มตัวพันแผลให้เขานั้น ก็ถูกเสินจื่ออี้ที่ยืนอยู่หลังเสี่ยวเย่มองเห็นเช่นกันขนตาของเสินจื่ออี้เหมือนถูกอะไรบางอย่างลวก สั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่เธอไม่อยากมองด้วยซ้ำ งานเลี้ยงวันนี้มีวิวสวยงามราวกับสวรรค์ มีคนมากมายแต่เธอก็ยังมองเห็นภาพนั้นไม่นาน ฮ่องเต้ฉงหมิงและทั่วปาเอี้ยนก็เข้ามา ตามด้วยฮองเฮายวนและคนอื่นๆทยอยมาถ
