ที่สุดเสินจื่ออี้แววตาวาบ หยุดฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัวแต่เธอรู้ว่าคำพูดของเสี่ยวเสวียนฉีนั้น เป็นคำพูดที่กล่าวกับเสี่ยวเย่“งานเลี้ยงวันนี้ องค์ชายสี่ต้องมาให้เร็วหน่อยนะ เรายังรอดื่มสุรากับท่านอยู่เลย!ถ้ามาช้าละก็ พอถึงวันอภิเษกของเรา เราจะรินเหล้าให้ท่านจนเมาหัวราน้ำเลยทีเดียว!”คำพูดเย้าแหย่กึ่งท้าทาย ทำให้ชายหนุ่มสองคนที่อยู่บนระเบียงวังสบตากันแล้วหัวเราะออกมาพร้อมกัน!ดูเหมือนจะกลมเกลียวกันดีเว่ยรานที่ดูเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างๆ รีบฉวยจังหวะนี้พูดเสริมคำพูดของเสี่ยวเสวียนฉี:“ใช่แล้ว องค์ชายสี่ต้องมาแต่เนิ่นๆ นะเจ้าคะ”เสี่ยวเย่มองเว่ยรานแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าพลางเอ่ยเบาๆ: “แน่นอน แน่นอนอยู่แล้ว! ถึงเวลานั้นข้าจะเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไปให้ทั้งสองท่านเลย”เมื่อสองฝ่ายแยกย้ายออกไปจากระเบียงวัง รอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีก็เยือกเย็นลงทันที!แม้แต่เสียงลมรอบข้างก็ดูเหมือนจะหนาวเหน็บขึ้น!เว่ยรานหันไปมองทางที่เสี่ยวเย่และเสินจื่ออี้เดินจากไป ขมวดคิ้วแล้วถามเบาๆ:“ฝ่าบาท นางกำนัลที่ติดตามองค์ชายสี่เมื่อครู่ ดูคุ้นตาจัง ดูเหมือนว่าข้าเคยเห็นนางที่วังหลีเยว่มาก่อน แต่ทำไมคนของวังหลีเยว่ถึงได้ไปรับใช้อยู่ข้างกายองค์ชายสี่…”หากนางไม่พูดก็ยังดี พอคำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจนี้หลุดออกมา สีหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีก็ยิ่งดูไม่ดีขึ้น!เว่ยรานสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา จึงตระหนักได้ว่าตนเองพูดผิด
