เสียงโหยหวนแหลมสูงของเด็กดังไปไกล ดึงความสนใจของเสินจื่ออี้ที่อยู่ไม่ไกลออกไปเธอที่กำลังมองหาคนคนนั้นอยู่ หันขวับไปทันทีนี่เป็นเสียงขององค์หญิงแปดหรือ?เสินจื่ออี้รู้สึกตัวทันที ไม่สนใจหญิงระบำตงตันอีกต่อไป รีบหันหลังวิ่งตามเสียงไป!ในเวลาไม่นาน เสินจื่ออี้ก็ไล่ตามมาถึงตำหนักแห่งหนึ่งใกล้อุทยานหลวงเมื่อมองดูตำหนักตรงหน้า เสินจื่ออี้ขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกประหลาดองค์หญิงแปดทำไมจึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว?แต่เสียงร้องขององค์หญิงแปดจากข้างในยังคงดังมาเป็นระลอกแต่ละครั้งฟังดูหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ!เสินจื่ออี้เม้มริมฝีปากแน่น ไม่คิดอะไรอีก รีบวิ่งเข้าไปทันที!“องค์หญิงแปด! องค์หญิงอยู่ที่ไหน?”ในชั่วขณะที่เสินจื่ออี้เข้ามา เสียงขององค์หญิงแปดก็หยุดลงพร้อมกันยิ่งทำให้ตำหนักเงียบสงัดแห่งนี้เงียบกริบไปเลย!“องค์หญิงแปด!” ที่หลังฉากกั้น เสินจื่ออี้พบองค์หญิงแปดที่ล้มอยู่เธอรีบเข้าไปประคององค์หญิงแปดขึ้นมา“องค์หญิง? องค์หญิง?”เมื่อเช็คลมหายใจที่จมูกขององค์หญิงแปด มั่นใจว่าเธอเพียงแค่สลบไป เสินจื่ออี้จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกขณะที่กำลังจะพาองค์หญิงแปดออกไป จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก!“ทางนี้ใช่ไหม?”“ใช่ทางนี้แหละ เมื่อครู่ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างจากตรงนี้! เหมือนมีคนร้องขอความช่วยเหลือ!”เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา สีหน้าของเสินจื่ออี้ก็เปลี่ยนไปด้วยจริงๆ แล้วเธอรู้ตั้งแต่ตอนที่เข้ามาแล้วว่านี
