่อาจเป็นกับดักแต่เพื่อความปลอดภัยขององค์หญิงแปด เธอก็เลือกที่จะเข้ามา!“อ๊า!” นางกำนัลที่มาจากด้านนอกร้องขึ้น ชี้เข้าไปในตำหนัก “ทำไมดูเหมือนมีคนนอนอยู่?”คน?มีคนนอนอยู่ข้างนอกหรือ?สีหน้าของเสินจื่ออี้เปลี่ยนไปอีกครั้ง“เป็นคนจริงๆ ด้วย! เป็น…เป็นคุณหนูเวย! เป็นคุณหนูเวยจริงๆ!”ในเวลาเดียวกัน ที่หลังภูเขาจำลองแห่งหนึ่งนอกตำหนัก ร่างของหญิงระบำตงตันที่ซ่อนอยู่ค่อยๆ เดินออกมาข้างกายเธอ ยังมีชายร่างสูงโปร่ง หน้าตาธรรมดา สวมชุดแบบองครักษ์ตงต่านอยู่ด้วย“เธอถูกคุณหนูเวยหลอกใช้” ชายคนนั้นมองไปทางตำหนัก พูดถึงความจริงอย่างเย็นชาหญิงระบำแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน: “นั่นก็เป็นเพราะเธอเอง จะเกี่ยวอะไรกับฉันฉันเดินทางของฉัน ใครใช้ให้เธอต้องแอบตามฉันล่ะ? อีกอย่าง เธอสร้างศัตรูไว้มาก อย่ามาโทษคนอื่นเลย”ขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน อีกทางหนึ่งหน้าตำหนัก เสี่ยวเสวียนฉีกับคณะของฮ่องเต้ฉงหมิงและองค์ชายสามแห่งตงตัน ก็กำลังมุ่งหน้ามาตามเสียงด้วยเมื่อหญิงระบำเห็นเช่นนั้น ก็หัวเราะอย่างเย็นชา“ดูเหมือนวันนี้จะมีละครให้ดูแล้วนะ”ชายคนนั้นจ้องมองไปข้างหน้า ในมุมที่หญิงสาวข้างกายไม่ทันสังเกต ริ้วคิ้วของเขาค่อยๆ ขมวดเข้าหากันฝั่งในตำหนัก เสินจื่ออี้แน่นอนว่าได้ยินเสียงฝีเท้าที่มากขึ้นจากด้านนอก รวมถึงเสียงนางกำนัลเหล่านั้นที่ร้องทูลถวายบังคมผู้มาใหม่พร้อมกัน!ในเวลานี้ องค์หญิงแปดในอ้อมแขนของเธอ กำลังค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา
