และรอที่นั่น เธอเพิ่งมาถึงตรงนี้ ก็มีร่างหนึ่งวูบผ่านไปทางด้านหลัง ดึงดูดความสนใจของเสินจื่ออี้เธอหันไปมอง ตาหรี่ลงเล็กน้อยในขณะที่หลับตาลง เธอก็แอบติดตามไปอย่างเงียบกริบคนที่แอบๆ ซ่อนๆ อยู่ในสนามม้า ก็คือหญิงระบำตงตันที่เสินจื่ออี้เคยสังเกตเห็นที่จวนองค์ชายสี่ทั่วปาเอี้ยนยังอยู่ในอุทยานหลวงชมทิวทัศน์กับฮ่องเต้ฉงหมิง นางระบำคนนี้แทนที่จะอยู่ที่นี่รอดีๆ กลับแอบย่องออกไป ดูแล้วต้องมีเรื่องซ่อนเร้นแน่!เธอตามคนผู้นี้ออกจากสนามม้า และมาถึงมุมหนึ่งของอุทยานหลวงอย่างรวดเร็ว“ตามไม่ทันเหรอ?” เมื่อเห็นความเงียบสงบรอบๆ ที่ไร้ผู้คน เสินจื่ออี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยผู้หญิงต่างถิ่นที่เพิ่งมาถึงแคว้นเป่ยฉี กลับดูเหมือนจะคุ้นเคยกับอุทยานหลวงยิ่งกว่าเธอเสียอีกช่างแปลกไม่ใช่หรือ?เมื่อแน่ใจว่าคนผู้นี้มีความลับ เสินจื่ออี้จึงแหวกกิ่งไม้ด้านหน้าแล้วสำรวจต่อไปรอบๆ บริเวณนี้เธอไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านแต่วันนี้ ราวกับมีบางสิ่งในห้วงความรู้สึกลึกๆ กำลังดึงดูดเธออยู่!ในเวลาเดียวกัน ทางด้านนี้ของเงาต้นไม้องค์หญิงแปดกำลังถูกยวี่เถาพาเร่งรีบไปยังสนามม้าพระสนมไท่เจาอี๋เสียใจมากกับเรื่องที่เสินจื่ออี้จากไปโดยไม่บอกลา ไม่สบายมาสองสามวันแล้ว วันนี้ถึงกับอ้างว่าป่วยเพื่อไม่เข้าร่วมงานเลี้ยง เพียงแต่ให้ยวี่เถาพาองค์หญิงแปดไปงานเลี้ยงที่สนามม้า“พี่อวี้เถา พี่จื่ออี้จะไม่กลับมาแล้วใช่ไหมคะ?” องค์หญิงแปดถามด้วยความกังวลย
