ถิดเพคะ หม่อมฉันเดินชมวังคนเดียวก็ได้”“ท่านวางใจได้ เรื่องวันนี้ หม่อมฉันจะไม่บอกฮองเฮาเพคะ”เสียงของเว่ยรานทำให้เสี่ยวเสวียนฉีที่กำลังหุนหันได้สติเสี่ยวเสวียนฉีหยุดฝีเท้า หันมามองนางหนึ่งครั้งบทสนทนาเมื่อครู่ระหว่างเขากับองค์หญิงแปด เว่ยรานที่อยู่ข้างๆ คงได้ยินแล้วนางแสดงออกอย่างนิ่งสงบและรู้กาลเทศะกว่าที่เขาคิดไว้ ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงเขาแต่กลับช่วยปกปิดให้จุดนี้ทำให้เขาประหลาดใจเว่ยรานแตกต่างจากหญิงอื่นจริงๆเว่ยรานรู้สึกถึงสายตาของเสี่ยวเสวียนฉีที่จ้องมอง เกิดความเขินอายเล็กน้อยก้มหน้าและยิ้มอย่างอ่อนหวาน“องค์รัชทายาทคือราชันย์ในอนาคต การมีคนที่ห่วงใยในใจย่อมเป็นเรื่องปกติหน้าที่ของหม่อมฉันคือช่วยแบ่งเบาความกังวลของพระองค์”“หญิงผู้นั้นที่ทำให้องค์ชายต้องตามหาครั้งแล้วครั้งเล่า คงเป็นคนที่พระองค์ใส่ใจมากสินะเพคะ”เสี่ยวเสวียนฉีไม่ตอบ“หากองค์ชายเร่งรีบ ก็รีบไปเถิดเพคะ” เว่ยรานเอ่ยอีกครั้งเว่ยรานเช่นนี้ ทำให้เสี่ยวเสวียนฉีรู้สึกผิดแปลกๆ ในใจนางเป็นเพียงผู้ถูกบังคับให้แต่งงาน เป็นผู้บริสุทธิ์ หลายครั้ง ที่จริงนางไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้“เว่ยราน รอก่อน…”เสี่ยวเสวียนฉีเรียกนางที่กำลังจะหันหลังไปกะทันหันขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ที่ระเบียงวังฝั่งนี้ พวกเขาไม่ทันสังเกตว่าที่อีกด้านของระเบียง มีร่างอีกสองคนกำลังเดินมาเรียงหนึ่ง“องค์ชายสี่ ที่จริงท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก ข้าแค่อยากไป
