ายวนก็ยังคาดไม่ถึงเว่ยรานก็แปลกใจมากดวงตาของฮองเฮายวนเปล่งประกาย นึกในใจว่า หรือว่าการได้อยู่ใกล้ชิดกับเว่ยรานช่วงนี้ ทำให้ชีเอ๋อร์เห็นความดีของเว่ยราน และไม่สนใจเสินจื่ออี้คนนั้นอีกต่อไป แล้วหันมาชอบเว่ยรานแทน?ก็จริงนะ แม้แต่เรายังชอบเว่ยราน ฮ่องเต้ฉงหมิงก็ชื่นชมเธอไม่ขาดปาก ชีเอ๋อร์ที่ฉลาดเช่นนี้ ต้องแยกแยะได้แน่ว่าใครเหมาะสมกับเขาที่สุดฮองเฮายวนมีสีหน้าเปี่ยมด้วยความปลาบปลื้ม“ดีแล้ว รีบไปเถอะ ไปเถอะ”…เว่ยรานคิดว่าที่เสี่ยวเสวียนฉีบอกว่าจะพาเธอออกไปเดินเล่น เป็นเพียงการหาข้ออ้างกับฮองเฮายวนเท่านั้น ไม่คิดว่าเขาจะพาเธอออกเดินเล่นในวังจริงๆไม่ใช่ครั้งแรกที่เว่ยรานได้อยู่กับเสี่ยวเสวียนฉีตามลำพัง เธอรู้ว่าเขาชอบความสงบ ระหว่างทางไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร เพียงเดินตามหลังเขาอย่างเงียบๆจนกระทั่งเดินออกจากอุทยานหลวง เธอมองดูทิวทัศน์รอบข้างที่คุ้นเคย อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา: “องค์รัชทายาทมาเดินเล่นที่นี่อีกแล้วหรือ? ดูเหมือนพระองค์จะชอบที่นี่จริงๆ นะเพคะ”พวกเขามาถึงสระน้ำเล็กๆ ห่างไกลที่เสี่ยวเสวียนฉีเคยพาเธอมาครั้งก่อนอีกครั้งดวงตาเย็นชาของเสี่ยวเสวียนฉีเคลื่อนไหวเล็กน้อย: “ก็แค่เดินเล่นมาเรื่อยๆเท่านั้น”อย่างนั้นหรือ? สองครั้งที่บังเอิญขนาดนี้เว่ยรานขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรมากเสี่ยวเสวียนฉียืนอยู่ริมสระน้ำ ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง ใบหน้าดูมืดหม่นหากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าเขาเหมือน
