ในช่วงครึ่งหลังของคืนที่ผ่านมา เสินจื่ออี้นอนกระสับกระส่ายไม่หลับจนกระทั่งหลับๆ ตื่นๆ ไปจนถึงวันรุ่งขึ้น เกือบจะพลาดเรื่องสำคัญของวันนี้เสียแล้ววันนี้เป็นวันที่ทูตจากตงตันเข้าวังเพื่อร่วมงานเลี้ยงแคว้นเป่ยฉีเป็นมหาอำนาจ เมื่อมีทูตจากตงตันมาเยือน จึงต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่เมื่อวานทูตเพิ่งมาถึง ยังต้องการพักผ่อน จึงเลื่อนวันจัดงานเลี้ยงมาเป็นวันนี้เมื่อทูตต้องเข้าวัง พวกนางที่ถูกส่งมาเพื่อปรนนิบัติก็ต้องตามไปด้วยแม้จะตื่นสาย แต่โชคดีที่เมื่อเสินจื่ออี้แต่งตัวเรียบร้อยมาถึงลานด้านหน้าของจวนองค์ชายสี่ เจ้าชายตงตันก็ยังไม่ตื่น ทุกคนยังคงรออยู่ที่นั่นเสี่ยวเย่มองกลับไป แกล้งทำเป็นไม่ได้ตั้งใจเดินอ้อมแถวนางกำนัลด้านหน้า มาหยุดที่ด้านหลังซึ่งเสินจื่ออี้เพิ่งมาถึง แล้วถามเสียงเบา “ใต้ตาคล้ำขนาดนั้น เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือ”เสินจื่ออี้ลูบที่หางตาของตัวเอง คิดในใจว่าเขาสังเกตเห็นจากระยะไกลขนาดนี้ด้วยหรือ“เมื่อคืนข้าเข้าไปรบกวนเจ้าจนนอนไม่หลับหรือ…” เสี่ยวเย่ขมวดคิ้วถาม“ไม่ใช่ ไม่เกี่ยวกับองค์ชายสี่” เสินจื่ออี้รีบอธิบาย “เป็นเพราะข้าเองที่นอนไม่หลับ”นางนอนไม่หลับจริงๆ ทุกครั้งที่หลับตา ภาพที่ถูกคนขู่เอาดาบจ่อที่คอเมื่อคืนก็จะปรากฏขึ้นมาสิ่งที่แปลกคือ เมื่อหลับตาลงคนที่เห็นไม่ใช่ชายชุดดำที่ปรากฏตัวเป็นบางครั้ง แต่เป็นเด็กสาวที่นางเพิ่งพบเพียงครั้งเดียวเมื่อคืนนี้รวมถึงสายตาเย็นชาที่
