เด็กสาวมองนางในตอนนั้นนางไม่อาจลืมมันได้สายตาที่เต็มไปด้วยการตำหนิและดูถูกเช่นนี้ ตอนนี้เสินจื่ออี้ไม่รู้ว่าเคยเห็นมากี่ครั้งแล้ว จนชินชาไปแล้วแต่เมื่อคืน นางกลับรู้สึกเจ็บปวดจริงๆ“หากไม่สบาย วันนี้ไม่ต้องเข้าวังก็ได้” เขากล่าวเจ้าชายตงตันไม่ชอบให้คนของแคว้นเป่ยฉีปรนนิบัติ คนที่ตามไปก็ไม่จำเป็นต้องมากนักแน่นอนว่าเสี่ยวเย่พูดเช่นนี้ ก็มีความเห็นแก่ตัวอยู่เขาไม่อยากให้เสินจื่ออี้กลับเข้าวังหลวงเลยสักนิดนอกจากไม่ต้องการให้นางพบกับคนๆ นั้นอีก เขายังรู้ด้วยว่าในวังหลวงนั้น นางไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อยเสินจื่ออี้ส่ายหน้า “ไม่เป็นไร มีบางคนที่ข้าหลบเลี่ยงไม่ได้”นางไม่อาจให้เสี่ยวเย่ปกป้องและหลบซ่อนอยู่เช่นนี้ไปตลอดชีวิตสิ่งที่นางต้องทำและเส้นทางที่นางต้องเดินต่อไป ล้วนต้องเผชิญหน้ากับคนและเรื่องราวเหล่านี้อีกอย่าง นอกจากเรื่องนั้นในอดีต นางไม่เคยทำผิดต่อเขา ตลอดเวลาที่อยู่ในวังนางก็ไม่เคยทำสิ่งที่ทำร้ายเขา นางไม่จำเป็นต้องหลบหน้าเขาเสี่ยวเย่จ้องมองเสินจื่ออี้ลึกๆนางยังคงเป็นนางคนเดิม ยังคงเป็นคนที่ดิ้นรนอยู่ในอุโมงค์ใต้น้ำอย่างโดดเดี่ยวแต่ยังคงต้องการมีชีวิตอยู่อย่างสุดกำลัง!ใช่แล้ว นี่แหละคือตัวตนของนางหากนางกลายเป็นนกกระจาบทองที่เขาคอยปกป้องตลอดเวลา นางก็คงไม่ใช่สมบัติล้ำค่าในโลกที่หายากในสายตาเขาอีกต่อไปเสี่ยวเย่ส่งเสียงอืมเบาๆ พยักหน้าโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม“ได้ ข้าเคารพการตัดสินใจของเ
