่า “พี่สะใภ้” ทำให้เสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้วเล็กน้อย อารมณ์ที่หงุดหงิดอยู่แล้วก็ยิ่งแย่ลงองค์หญิงแปดหันไปเห็นเสี่ยวเสวียนฉีที่มาด้วยกัน: “พี่ชายองค์รัชทายาท พี่ก็มาด้วยหรือ!”เธอคิดอะไรขึ้นมาได้ มองไปรอบๆ แล้วค่อยๆ เข้าไปใกล้ข้างเสี่ยวเสวียนฉี กระซิบใส่หูเขา“พี่ชายองค์รัชทายาทมาไม่ถูกเวลา พี่จื่ออี้ยังไม่กลับมาเลยนะ”ยังไม่กลับมา?เสี่ยวเสวียนฉีตอนแรกไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่ตอนนี้เพิ่งตระหนักได้เขาจ้องมององค์หญิงแปดด้วยสายตาสำรวจ“เจ้าหมายความว่า ช่วงนี้นางไม่ได้อยู่ที่วังหลีเยว่เลยหรือ?”องค์หญิงแปดพยักหน้าอย่างจริงใจ: “ใช่เพคะ เฒ่าแม่นมบอกว่าพี่จื่ออี้ยุ่งมาก ไปทำธุระอื่นน่ะ”คำพูดเหล่านี้ แค่หลอกเด็กๆ เท่านั้น จะหลอกเสี่ยวเสวียนฉีได้อย่างไร!นาง ไม่ได้อยู่ที่วังหลีเยว่เลย!ในพริบตานั้น ในหัวของเสี่ยวเสวียนฉีก็นึกถึงคำพูดที่เสี่ยวเย่พูดอย่างไร้สาเหตุเมื่อครั้งที่บังเอิญพบกันใบหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีซีดเขียว เขาหันหลังเดินออกไปทันที!“พี่ชายองค์รัชทายาท! ทำไมถึงเดินไปเลยล่ะ?” องค์หญิงแปดรู้สึกผิดหวังอยู่บ้างระหว่างที่พวกเขาคุยกัน เว่ยรานก็ยืนอย่างมีมารยาท ไม่เข้าไปรบกวน รอจนเสี่ยวเสวียนฉีจากไป เธอจึงหันกลับมา ตบไหล่องค์หญิงแปดเบาๆ: “องค์หญิงเพคะ นี่ลูกบอลของพระองค์”แม้จะเป็นการตบอย่างไร้เจตนา แต่องค์หญิงแปดกลับเหมือนถูกปลุกความทรงจำบางอย่าง ร่างของเธอแข็งค้าง ใบหน้าซีดขาวในทันที!“องค์หญิง
