อนที่แล้วหม่อมฉันแอบทำแจกันที่แม่ชอบที่สุดแตก เพราะกลัว จึงไม่กล้าบอกความจริง แต่เมื่อแม่รู้เข้า ท่านไม่ได้โกรธอย่างที่หม่อมฉันคิด”เธอเดินออกมาจากหลังฉากบังตา จับมือของเสี่ยวเสวียนฉี เงยหน้าขึ้นพูดด้วยเสียงเด็กอ่อนหวาน“การขอโทษ… จริงๆ แล้วง่ายมากนะ พี่ชายองค์รัชทายาท คนที่ใส่ใจท่านจริงๆ จะไม่โกรธความผิดของท่าน”เสี่ยวเสวียนฉีมองเด็กหญิงที่มีใบหน้าเปี่ยมด้วยความไร้เดียงสา ขมวดคิ้ว ใบหน้าอมทุกข์ถูกราตรีกลืนกินไปครึ่งหนึ่ง จมอยู่ในห้วงความคิด——(นอกเรื่อง: สุขสันต์วันแรงงานนะคะเหล่าลูกรัก~)
