ๆก็ได้แต่ในฐานะองครักษ์ของขุนนางใหญ่ เขาไม่ใช่คนที่นั่งอยู่บนตำแหน่งสูงในพระราชวัง ทำแต่งานใหญ่ ปกติต้องออกไปทำงานนอกบ่อย ๆ แล้วทำไมถึงไม่คุ้นเคยกับถนนซอกซอยในเมืองหลวงเลย?“ข้างหน้าน่าจะเป็นทางนะ” เสินจื่ออี้ได้ยินเสียงคนจอแจจากข้างหน้า เดินเร็วขึ้นไปทางนั้น และก็ออกจากตรอกได้จริง ๆแม้ว่าผู้คนฝั่งนี้จะยังมีเยอะ แต่เมื่อเทียบกับอีกด้านแล้วก็น้อยกว่ามากถ้าบีบ ๆ เบียด ๆ ก็ยังพอออกไปได้“พี่ต้าจ้วง มาเร็ว ตรงนี้มีที่ว่าง รีบมาเบียดตรงนี้!” เธอช่วยหาที่ให้เขา พลางหันกลับไปโบกมือให้เขาอย่างแรงไม่ใช่อะไรดี แค่แย่งที่เท่านั้น ทำไมถึงใส่ใจขนาดนี้!เธอไม่เคยสนใจคนที่ควรสนใจขนาดนี้เลยเขาดูถูกในใจ สายตาดูไม่เห็นค่าแต่เขาก็ก้าวไปหาหญิงสาวที่ดูผอมบางตัวเล็ก แต่กลับเหมือนมีพลังมหาศาลกำลังพยายามแย่งที่ยืนกับคนรอบข้าง“ฉันไม่ได้รีบไปไหน เจ้าจะหาที่ให้ฉันทำไม” เขาพูดเสียงเย็นเสินจื่ออี้ชะงักก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้น พี่ต้าจ้วงไม่ได้บอกว่าจะไปจากที่นี่“ฉันคิดมากไปเอง นึกว่าพี่ก็อยากออกไปจากที่นี่” เสินจื่ออี้ถอยกลับมาอย่างเขินอาย แล้วขอโทษคนที่เธอเบียดออกไปพอเธอถอนตัวจากที่ว่าง ชาวบ้านข้าง ๆ ก็ฉวยโอกาสพากันกรูเข้ามาทันทีส่วนชายเย็นชาที่บอกว่าไม่ต้องการนั้น กวาดตามองชายร่างใหญ่ที่กำลังจะเบียดเข้าหาเสินจื่ออี้ ก้าวขายาว ๆ เข้าไปใช้ร่างกายสูงใหญ่แข็งแรงบังอยู่ข้างหน้าเธอเสินจื่ออี้อึ้งอีกครั้ง เงยหน้ามองเขา
