อย่างงุนงงสายตาของเขากำลังมองไปทางอื่นอย่างเก้อเขินเธอเลิกคิ้วขึ้น แล้วอดหัวเราะไม่ได้อีกคนที่ดื้อรั้นแต่ปากไม่ตรงกับใจคนก่อนหน้าที่เป็นแบบนี้…นึกถึงใครบางคน รอยยิ้มบนใบหน้าของเสินจื่ออี้ก็หายไปในทันที ฝ่ามือของเธอกำแน่นเล็กน้อย ใบหน้าก็ดูเหมือนจะซีดขาวไปในทันทีเธอไม่ควรนึกถึงเรื่องนั้นตอนนั้นมีเสียงวุ่นวายจากด้านนอกของฝูงชน คงเป็นขบวนต้อนรับทูตต่างประเทศกลับมาแล้วฝูงชนส่งเสียงอึกทึกวุ่นวาย เสินจื่ออี้ที่กำลังเหม่อลอยยืนไม่มั่นคง เกือบจะถูกฝูงคนพาไปไม่รู้ว่าเป็นแขนของใครที่ยื่นมาคว้าปกเสื้อของเธอเพียงชั่วลมหายใจเดียว เสินจื่ออี้ก็แนบชิดอยู่ในอ้อมอกของชายข้างกาย!รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นของอีกฝ่ายอยู่ใกล้ ๆ ใบหน้าที่ซีดขาวของเธอก็เปลี่ยนเป็นร้อนผ่าวอย่างประหลาดแต่คนรอบข้างก็เบียดกันมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอขยับตัวไม่ได้เลย ได้แต่เบียดตัวแนบชิดกับร่างของเขามากขึ้น“พี่ต้าจ้วง ฉันไม่ได้ตั้งใจ… อืม…” ถูกชาวบ้านข้าง ๆ ชนอีกครั้ง เสินจื่ออี้เซลงไปข้างหลัง จุดศูนย์ถ่วงเลื่อนลง ศีรษะของเธอก็แนบชิดเข้าไปที่ท้องน้อยของเขาร่างกายของทั้งสองคนแข็งทื่อขึ้นพร้อมกันลมหายใจของชายหนุ่มสับสน สายตาลึกล้ำและใบหน้าของเสินจื่ออี้ที่อยู่ใต้เขาก็กำลังแดงสุกด้วยความอับอายอย่างเห็นได้ชัด!ในเวลานี้ ที่ปลายถนน ขบวนของเสี่ยวเย่ได้รับขบวนทูตที่เดินทางกลับมาแล้วข้างหลังเขายังมีเจ้าชายตงตันที่เพิ่งต้อนรับมาน่าเสียดายที่เจ้าช
