ายตงตันนั่งอยู่ในรถม้าที่มีม่านหนาบัง มองอะไรไม่เห็นเลยส่วนเสี่ยวเย่ ความสง่างามของเขายังไม่ลดลง ร่างที่นั่งบนหลังม้าอย่างสูงส่งอย่าว่าแต่ผู้หญิงจะตื่นเต้นเมื่อได้เห็น แม้แต่ผู้ชายก็ยังถูกดึงดูดชายเย็นชาในฝูงชน มองไปที่เสี่ยวเย่ที่กำลังกลับมา ประกายในดวงตาวูบไหว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน ค่อย ๆ กดลงบนคอขาวของหญิงสาวข้างล่างเสินจื่ออี้: “?”เสี่ยวเย่บนหลังม้ามองตรงไปข้างหน้าตลอด แต่สายตาด้านข้างไม่เคยพลาดการเปลี่ยนแปลงและรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบข้างเมื่อสายตาด้านข้างกวาดผ่านทางขวา ดวงตาของเขาก็หยุดนิ่งทันทีนั่นเป็นเพียงชายแปลกหน้าธรรมดาที่หน้าตาไม่มีอะไรโดดเด่น ไม่มีจุดที่น่าจดจำเสี่ยวเย่มองเขาอีกครั้ง แล้วรีบละสายตาไปร่างของเขาเพิ่งผ่านไป ผู้คนรอบข้างก็เริ่มเคลื่อนไหว ในที่สุดเสินจื่ออี้ที่ขยับตัวได้แล้วก็ยืนตัวตรงขึ้นมาทันที!แต่เหตุการณ์เมื่อครู่ยังสร้างความตระหนกและ ‘ตกใจ’ จนเสินจื่ออี้ยังต้องกุมอกหอบหายใจอยู่!เธอลูบคอตัวเอง ใบหน้าแดงก่ำลอบมองซ้ายขวาเมื่อกี้ใครกันนะที่ชั่วร้ายนัก คว้าคอเธอกดลงแบบนั้น?เธอรีบมองชายเย็นชาข้าง ๆ ด้วยความกังวลใจ คิดในใจว่าการกระทำอุกอาจเมื่อครู่ จะทำให้พี่ต้าจ้วงคิดว่าเธอเป็นคนวิปริตหรือเปล่า?“พี่ต้าจ้วง วันนี้มันเป็นความเข้าใจผิดทั้งหมด ขอให้ฉันอธิบาย…”ต้าจ้วงช้อนตามอง: “แค่พูดคำเดียวว่าเข้าใจผิดก็พอแล้วเหรอ ถ้าต่อไปฉันไม่ได้แต่งงานเพราะเรื่อ
