สาวแต่สิ่งที่ทำให้เสินจื่ออี้ประหลาดใจยิ่งกว่านั้น ไม่ใช่การที่ต้าจ้วงรู้จักเรือนอู่ถง แต่เป็นประโยคที่เขาเอ่ยอย่างรำคาญนั้น มันเป็นประโยคที่เสี่ยวเสวียนฉีชอบพูดกับเธอในตระกูลเซินเมื่อก่อน!ตอนที่เสี่ยวเสวียนฉีเพิ่งมาอยู่ตระกูลเซิน เขาเย็นชาและโดดเดี่ยว เย็นชายิ่งกว่าตอนนี้ร้อยเท่าตอนนั้นเธอสงสัยอยู่เสมอว่า เด็กตัวเล็กแค่นี้ทำไมถึงไม่เข้าใจน้ำใจคนนัก ทั้งยังทำตัวเย็นชาและวางตัวสูงส่งอยู่ตลอด นอกจากพูดกับพ่อของเธอไม่กี่คำแล้ว ก็ไม่สนใจใครอีกเลยเสินจื่ออี้ทำตามคำแม่ ให้ความใส่ใจกับน้องชายบุญธรรมคนนี้มากขึ้นเพื่อให้เขาพูดมากขึ้น ไม่เก็บตัวจนโง่ เสินจื่ออี้ทำทุกวิถีทางที่ทำได้แต่น่าเสียดายที่เจ้าหมอนั่นไม่อ่อนไม่แข็งให้ เธอก็หมดความอดทนเลยจงใจยั่วให้เขาโกรธ!สรุปคือ เธอต้องการให้เขาพูดกับเธอสักสองสามคำ!เธอรู้ว่าเขาไม่ชอบลูกแมวลูกสุนัข เธอจึงจงใจเลี้ยงแมวตัวหนึ่ง แล้วพาไปเดินวนเวียนต่อหน้าเขาทั้งวันทั้งคืนเธอพูดหนึ่งคำ แมวก็ร้องตามหนึ่งเสียงตอนที่เขาอ่านหนังสือและฝึกดาบ เขาชอบความเงียบ เธอก็คิดหาวิธีต่างๆ ทำเสียงดังรบกวนจนทำให้ช่วงเวลายาวนานหลังจากนั้น เขาล็อกประตูเรือน ปิดประตูใหญ่แน่นหนา!ในที่สุด เขาก็พ่ายแพ้หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน เขาก็พูดประโยคแรกกับเธอในที่สุด“เสินจื่ออี้! เธอรำคาญไหม! กลับเรือนอู่ถงของเธอไป!”“อะไรกัน เสินจื่ออี้ เธอต้องเรียกฉันว่าพี่สาว”ตอนนั้นเขาเพียงแค่แค่นเสียงเย
