็นชา มองเธอแวบหนึ่ง แล้วหันหลังกลับไปอย่างเย่อหยิ่งจากวันนั้นเป็นต้นมา การทะเลาะกันของพวกเขาก็กลายเป็นเรื่องปกติของบ้านแต่มีคำพูดที่ว่า ถ้าไม่ทะเลาะกันก็ไม่รู้จักกันและนับตั้งแต่นั้นมา พวกเขาก็เริ่ม “สนิทสนม” กันมากขึ้นอย่างประหลาด เขาเริ่มชอบเดินตามหลังเธอตอนนั้นเธอล้อเขาว่าโตเป็นเด็กหนุ่มแล้วยังชอบติดตามพี่สาว ไม่รู้จักอาย แล้วต่อไปจะแต่งงานได้อย่างไร?เขาเพียงแค่ตอบกลับอย่างเย็นชา จ้องเธอลึกๆ โดยไม่พูดอะไรเลยเวลาผ่านไป ความทรงจำเหล่านี้ถูกกลืนหายไปในค่ำคืนอันหนาวเย็นที่ตระกูลเซินถูกยึดทรัพย์และตอนนี้ เขาจะแต่งงานจริงๆ แล้วลมเย็นในตรอกพัดแรงขึ้น ทำให้เสินจื่ออี้สะดุ้งกลับมาสู่ความเป็นจริง“เธอฟังผิดไป ฉันไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น” เสียงเย็นชาของต้าจ้วงดังมาเสินจื่ออี้เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างเลือนลางใช่แล้ว เขาเป็นคนแปลกหน้า แล้วจะรู้จักเรือนอู่ถงได้อย่างไรคงเป็นเพราะเธอฟังผิดแน่ๆและนี่คือเหตุผลเดียวเท่านั้นเสินจื่ออี้ซ่อนความหม่นหมองในดวงตา “ขอโทษนะพี่ต้าจ้วง คุณคงมีธุระสำคัญต้องทำ ฉันไม่ควรมารบกวน วันนี้ท่านหลิวไม่ว่าง ฉันจะกลับมาหาเขาวันหลัง”เธอก้มศีรษะ เดินออกจากตรอกอย่างงุนงงร่างนั้นดูหม่นหมองจนไม่เหมือนปกติจนทำให้ชายที่อยู่ด้านหลังอดคิดไม่ได้ว่า กับร่างกายที่อ่อนแอแบบนี้ เธอจะสามารถฝ่าฝูงชนที่แน่นขนัดข้างนอกกลับไปได้สำเร็จหรือ?และเป็นอย่างที่คาด พอเสินจื่ออี้เพิ่งออกมาจากตรอกถ
