ึงถนน ก็ถูกฝูงชนที่วุ่นวายและแออัดบีบอยู่ด้านนอกวันนี้เป็นวันที่เจ้าชายตงตันเข้าเมือง จึงเป็นเรื่องปกติที่ถนนจะเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านเธอไม่สนใจทูตต่างชาติคนนั้นอยู่แล้ว เพียงแต่อยากรีบไปซื้อของแล้วกลับจวนองค์ชายสี่แต่คนบนถนนมากเกินไป เธอไม่สามารถเดินผ่านไปได้เลย“ดูสิ นั่นใครน่ะ ฉันไม่ได้มองผิดใช่ไหม นั่นคือเสินจื่ออี้นี่!”จากห้องชาด้านบน มีเสียงปราชดปราชันที่คุ้นเคยดังมาจางเยียนเยียนชะโงกที่หน้าต่าง ใบหน้าที่เยาะเย้ยแสดงสีหน้าประหลาด“เฮ้ย เสินจื่ออี้ เธอไม่ควรอยู่ในวังหรอกหรือ ทำไมถึงออกมาได้?”เธอแค่นเสียงด้วยความหยุดชะงัก“ฉันเข้าใจแล้ว เธอรู้ว่าวันนี้เจ้าชายตงตันมาเมืองหลวง เลยแอบออกจากวังมาดูใช่ไหม! ทั้งที่ควรรู้สถานะและหน้าตาของตัวเอง ช่างน่าขบขันจริง”“ถึงแม้ว่าองค์รัชทายาทจะไม่ต้องการเธอแล้ว เธอก็ไม่ควรคิดฝันไปไกลขนาดนั้นนะ”เสินจื่ออี้ไม่สนใจจางเยียนเยียน“ฉันว่าเธอช่างโง่จริงๆ ตอนก่อนมีองค์รัชทายาทคอยหนุนหลัง แต่กลับไม่รู้จักถนอม ตอนนี้องค์รัชทายาทกำลังจะรับพราชายาองค์รัชทายาท เธอคงร้องไห้ไม่ทันแล้ว”ต้าจ้วงที่เดินออกมาจากปากตรอก ได้ยินคำพูดของจางเยียนเยียนเช่นกัน เขาไม่ได้มองจางเยียนเยียน แต่จับตาดูปฏิกิริยาของเสินจื่ออี้อยู่ตลอดเสินจื่ออี้ยังคงสงบมาก เมื่อได้ยินแบบนี้ก็เพียงแค่เงยหน้าขึ้นหัวเราะเบาๆ“อย่างนั้นหรือ? คุณหนูจางให้ความสนใจเรื่องของตำหนักบูรพามากนัก ไม่ใช่ว่าสนใจต
