ำแหน่งพราชายาองค์รัชทายาทหรอกหรือ?”“น่าเสียดายที่องค์ชายสี่ไม่สนใจเธอ องค์รัชทายาทก็ไม่สนใจเช่นกัน ถ้าอย่างนั้นแทนที่คุณหนูจางจะกังวลเรื่องของฉัน ไม่สนใจตัวเองก่อนดีกว่าหรือ? สิบหกปีแล้วยังไม่มีคู่หมั้น ในเมืองหลวงคงหาได้ยาก ท่านจางคงร้อนใจจนแทบตายแล้วกระมัง?”ในสายตาของคนอื่น เสินจื่ออี้อาจจะดูน่าสงสารที่สุด แต่ในสายตาของเธอ คนเหล่านี้ต่างหากที่น่าสงสารเสี่ยวเย่มีคนที่สนใจแล้ว เขาไม่มีทางแต่งงานกับจางเยียนเยียนแน่สำหรับจางเยียนเยียนที่ยังไม่รู้เรื่องพวกนี้ กลับยังหวังลมๆ แล้งๆ ระบายความผิดหวังของตัวเองไปที่การแกล้งคนอื่นจริงๆ แล้ว คนอย่างเธอนี่แหละที่น่าสงสารและน่าเวทนาที่สุด“เธอ!” จางเยียนเยียนทำหน้าเดือดดาล!เสินจื่ออี้ยั่วโทสะคนโดยไม่ต้องใช้คำหยาบ ท่าทางที่ยิ้มเบาๆ เชิดคางขึ้นเล็กน้อยและพูดจาเย้ยหยันคนอื่นอย่างเบาๆ ทำเหมือนหวนกลับไปเป็นคุณหนูตระกูลเซินในสมัยก่อนทั้งสูงศักดิ์และเจิดจรัส ทั้งสดใสราวกุหลาบแดง โดดเด่นในหมู่สตรีในเมืองหลวงเป็นตัวตนที่คุณหนูคนอื่นทั้งอิจฉาและอยากเป็นเหมือน แต่เป็นไม่ได้ตลอดชีวิตแต่ความจริงแล้ว เธอเป็นเพียงทาสต่ำต้อยคนหนึ่งเท่านั้น!จางเยียนเยียนโกรธจนทำหยกห้อยตกจากริมหน้าต่าง“อ๊ะ! หยกห้อยของฉัน นั่นเป็นของที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน! เฮ้ย เสินจื่ออี้ รีบเก็บให้ฉันเร็ว!”เสินจื่ออี้ทำเหมือนไม่ได้ยิน ตอนก้าวเดินไปโดยไม่ตั้งใจเตะหยกนั้นหยกห้อยที่เดิมตกอยู่หน้าร้านน
